Etappe 21: Over de Champs-Élysées, bier, records, prestaties en afscheid nemen.

Ahwel, beste wielerliefhebbers, De Tour de France 2023 zit erop. Jonas Vingegaard (geel), Jasper Philipsen (groen), Giulio Ciccone (bolletjes), Tadej Pogačar (wit), Victor Campanaerts (Superstrijdlust), Jumbo-Visma (ploegen), en de ASO (pegels) zijn de winnaars van de verschillende klassementen. Jordi Meeus zorgde op de slotdag nog voor een daverende verrassing door Philipsen met een banddikte te verslaan, ondanks een sterke lead out van Mathieu van der Poel. Met Dylan Groenewegen en Cees Bol waren de lage landen ook vertegenwoordigd in de top-5 van de dag uitslag op de Parijse Champs-Élysées. 

De enerverende sportdag kende nogal wat Nederlandsche successen, met overwinningen voor het vrouwenvoetbalelftal dat Portugal versloeg op het WK, Femke Bol, welke haar Europese record op de 400 meter horden verpulverde en de 4x100 meter sprintmeisjes wonnen met nieuw records en Max Verstappen die, zoals gebruikelijk, een F1 grand-prix op zijn naam schreef. 

De beloofde live reportage van de eerste etappe in de vrouwen Tour bleek bij de NOS plaats te moeten maken voor wat gespartel in een grote bak met water. 

Uw onraadreporter kon gelukkig uitwijken naar de VRT, alwaar de Tour du Femme wel serieus aandacht kreeg, om de Belgische Lotte Kopecky diverse malen in verschillende truitjes op het podium te zien staan. Zij won de eerste etappe van de Tour de France Femmes in Clermont-Ferrand. De Belgische kampioene van SD Worx maakte het verschil op de Côte de Durtol in volle finale, waarna ze in de afdaling alleen maar verder uitliep. Lorena Wiebes sprintte naar de tweede plaats, voor Charlotte Kool.

Na drie weken Tour de France verdiende de renners wel een biertje. Maar die van Jumbo-Visma moesten het wel bij een klein glaasje houden, vond Marc Madiot. “Een klein biertje voor Jumbo”, stond er op een bord waarmee de ploegmanager van Groupama-FDJ poseerde op de Champs-Élysées. De tekst betrof natuurlijk een knipoog naar de vete tussen Madiot en Richard Plugge, de teammanager van Jumbo-Visma. In de laatste week van de Tour kregen de twee het aan de stok, nadat Plugge had gezegd dat hij renners van ‘een Franse ploeg’ bier had zien drinken op de tweede rustdag, wat later ook werd bevestigd in de Avondetappe. In een wereld waar fake-nieuws nogal losjes voor waarheid wordt aangenomen, zoals het bericht dat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in de nacht van zaterdag op zondag een pacemaker gekregen zou hebben, waarbij het uw verslaggever hoogst onwaarschijnlijk lijkt dat men de moeite zou nemen om zo een medische procedure uit te voeren op iemand die helemaal geen hart heeft, zou ook het hele bier verhaal wel eens het perfecte uitlokkertje geweest kunnen zijn. Het effect was een “houd je bek!” scheldende Madiot, daarmee flink afgeleid van zijn werk als ploegleider. Tja, een snel ontvlambaar volkje de Franschen. Als ze de gele trui niet kunnen winnen, staan ze voor je het weet in een geel hesje de nieuwe Fransche revolutie aan te kondigen. 

Het was een enerverende periode in huize Kettingkast, beste Tourgazet Plagiato lezers. De immense hoeveelheid uren die werden gestoken in het volgen van de Tour laten hun sporen achter. Slechts het feit dat uw onraadreporter sinds 2009 iedere Tour periode weer de energie weet op te brengen dagelijks te berichten, wil nog niet zeggen dat er een vorm van gewenning is ingeslopen. In tegendeel. Zowel de geestelijke drainage als de lichamelijke ongemakken na dagelijks uren op een sofa genesteld te zijn geweest, eisen hun tol. Het optrekken van de knieën, als Mevrouw Kettingkast-Sputterbret de stofzuigermond voor de bank langs steekt, de regelmatige wandelgang naar de keuken voor concentratie vocht (koffie) en de reumatisch aanvoelende vingertoppen die vaak tot in de vroege ochtend al de impressies vertalen naar het toetsenbord, benodigen therapeutische aandacht. Ondertussen groeit het onkruid rondom het redactiegebouw van de Tourgazet, geraakt de koelkast leeg en de wasmachine vol. Jawel, het wordt langzamerhand tijd het Portugese siësta ritme weer in ere te herstellen, met misschien die welverdiende compensatie vakantie voor man, vrouw en hond des huizes. Volgend jaar is er ongetwijfeld weer een editie van de Tour, waarschijnlijk een nieuw domicilie voor de redactie en mochten de klimaatverandering, de bosbranden, de overstromingen of populistische boosdoeners geen roet in het eten gooien, ook weer een nieuwe editie van de Tourgazet Plagiato! 

Etappe 20: Over goesting, passie, emotie en wielergeschiedenis schrijvende prestaties.

Welnu, beste Tourgazet Plagiato lezers, we moeten het eens hebben over goesting, zoals de Belgen dat noemen. Gusto, een woord dat ook hier op het platteland van Portugal regelmatig in een conversatie voorkomt. De wil om te winnen, de honger naar succes, passie en wilskracht, alles dat wat ontbrak aan de mentaliteit die de geletruidrager tijdens de laatste beklimming van deze Tour de France. Het zenuwachtige achterom kijken naar een renner die geen concurrent meer is, de bijna surplace en het onvermogen om ook eens op de manier van een gewone sterveling, op gevoel de sportieve strijd aan te gaan. Over een paar decennia weet men heus nog wel de goed voorbereidde, niets aan het toeval overgelaten, technisch en planmatig sublieme overwinningen in 2022 en 2023 van het Jumbo-Visma team te herinneren.

De Fransche wielerliefhebbers benoemen over 20 jaar beslist andere gedenkwaardige ogenblikken uit deze Tour dan wij Nederlanders. Wat zal ons nog op het netvlies staan? De aanvalslust van de Belg Campenaerts, de emotionele overwinning van Wout Poels, het interview van Mohoric, en misschien wel de ontdekking van de Oostenrijker Gall die uit het juiste hout gesneden bleek te zijn en ooit in de gele trui over de meet zou komen in Parijs.Wielrennen is een passie sport, geen passieve sport. Kijk naar de populariteit van de Franschman Pinot, nooit een Tour gewonnen maar toch een held, gehuldigd en aangemoedigd door tienduizenden fans tijdens zijn allerlaatste col beklimming in de grootste ronde.

Vingegaard heeft de ronde van Frankrijk gewonnen. Dankzij z’n eigen talent en trainingsarbeid, maar voor een heel groot deel ook door de beste technische, voedingskundige en facilitaire ondersteuning die überhaupt mogelijk is, en het beste team van zorgvuldig gesorteerde en getrainde pionnen die absoluut geen biertje drinken of een grammetje te veel eten op een rustdag. Berekenend, technisch vooruitstrevend, gedisciplineerd en een maniakaal doorgevoerde energievoorziening leidde tot het ultieme succes van 1 man. Ook de ronde van Spanje zal wel gewonnen worden door een kopman van Jumbo-Visma, en ook die prestatie van een niet-Nederlander zal wel in de wielergeschiedenis boeken komen. De vraag is of we al die inzet van de vervangbare pionnen, die wellicht 3 overwinningen van de 3 grote rondes bewerkstelligen, gaan herinneren. Uw onraadreporter denkt zomaar van niet.

Na generaties wielerliefde doorgeven, worden vooral de heldendaden herinnert en als anekdotes, voorzien van videobeelden, vertelt aan het nageslacht. Hennie Kuiper met een kapotte fiets langs een kasseipad in Parijs-Roubaix, een op het podium staande bolletjestruidrager Johnny Hoogerland met ontelbare verwondingen en hechtingen nadat hij door een volgauto het prikkeldraad in werd gekatapulteerd. Joop Zoetemelk die een kus krijgt van Dries van Agt na het winnen van de Tour de France, maar meer nog zijn ongelofelijke wereldkampioenschap. Een uithuilende Gerrie Knetemann op de zelfverheerlijkende schouders van Mart Smeets, Laurens ten Dam als gemummificeerde renner, Tom Dumoulin in de roze trui als winnaar van de Giro d’Italia en Jan Jansen natuurlijk, al is hij net als Wout Wagtmans die Gino Bartali uit het wiel reed inmiddels meer, een in zwart-wit beelden opgeslagen, “stukje” wielergeschiedenis. 

Wat te denken van de veroordeelde tabak smokkelaar Wim van Est die na zijn celstraf wielrenner werd, 3 maal Bordeaux-Parijs won en een etappezege plus de gele trui pakte in de Ronde van Frankrijk, waar hij een dag na zijn overwinning tijdens de afdaling van de Col d'Aubisque in een ravijn stortte. Nou dat zijn memorabele wielerverhalen van lang geleden die nog steeds tot de verbeelding spreken. De overwinningen van Vinnegaard gaan echt dat rijtje, direct voor de geest haalbare, op het netvlies ingebrande gebeurtenissen, niet halen. En natuurlijk zal de Deense opsomming zowel de Tour de France van 2022 als die van 2023 bevatten, het had echter nog meer memorabel kunnen worden, had Vinnegaard op de laatste beklimming in de Vogezen iets meer “ballen” gehad, om me er maar met een platte uitdrukking vanaf te maken.

Wielrennen is een verlengstuk van het echte leven, zwaar, vol gevaren, vaak deprimerend vruchteloos maar met af en toe een succes. Hoe zeer verstrengeld de basis van het hard fietsen is met de gemeenschap waaruit ze is ontstaan kun je zien en voelen in het Baskenland, Vlaanderen en ja, Eritrea. Natuurlijk hoort daar een gezonde vorm van nationalisme bij, sterker nog regionalisme, als dat een goed woord is. Iedere gemeenschap heeft z’n eigen helden en favorieten en soms, heel soms, worden die grenzen overgestoken door familiebanden, toevallige ontmoetingen of memorabele gebeurtenissen. Zo wordt Mathieu van der Poel ook aangemoedigd in het Fransche geboortedorp van zijn grootvader, zijn er Spaanse of Italiaanse renners die in Vlaanderen een fanclub hebben en kregen de overwinningen in deze Tour van Bilbao, Poels en Mohoric een extra dimensie en respectvol applaus van een over het algemeen best wel empathisch publiek (met uitzondering van de selfiestick narren en meelopende blote konten gekkies).

Het peloton als een verlengstuk van de maatschappij, met zowel verdrietige, mooie, spannende, rare, ongevoelige, passievolle, pijnlijke en succesvolle gebeurtenissen. Helaas is die wereld van pedaalridders ook niet gevrijwaard van uiterst meedogenloze en betreurenswaardige voorvallen die de toekomst voorgoed veranderen. Zo kwam de 17-jarige Italiaanse renner Jacopo Venzo zwaar ten val kwam in de 48e Junioren Rundfahrt in Oostenrijk en overleed aan zijn verwondingen. In tegenstelling tot bij het “echte mannen werk”, waar er de volgende dag gewoon weer wordt opgestapt om deel te nemen aan de volgende gevaarlijke afdalingen, werd de rittenkoers in Oostenrijk wel geannuleerd. Soms weegt een mensenleven en de gevolgen voor familie, vrienden, ploeggenoten en de rest van het peloton, zwaarder dan de commerciële belangen, soms ook niet.

Oh ja, beste wielervrienden, Pogacar won voorspelbaar de sprint van Vingegaard en Gall in de 20^ste etappe, Ciccone stelde zijn bolletjestrui veilig en Michael Woods heeft op de valreep de hoogste snelheid, 110,1 kilometer per uur, in deze Tour de France laten noteren. Jumbo-Visma knecht Wilco Kelderman melde dat het geel voor Vinnegaard een hoogtepunt is in zijn eigen carrière, bijna gelijkwaardig aan zijn derde plaats in de Giro, waar hij persoonlijk wel voor zijn prestaties werd beloond. Voor uw onraadreporter is die opmerking een van de bewijzen van de “robotisering” en anonimiserende harnas methoden waarbij getalenteerde wielrenners als wattage pionnen worden ingezet. Begrijpelijk dat renners als Sam Oomen, voor wie wielrennen ook nog gewoon een passie is, hun geluk bij andere ploegen met meer menselijke maatstaven gaan zoeken. Het is wetenschappelijk gezien een hele prestatie om, als een soort Formule 1 team, niets aan het toeval over te laten, maar uiteindelijk ook een doodlopende weg omdat wielrennen, naast ultieme prestaties, nu eenmaal ook gaat over verhalen schrijven. Menselijke verhalen die generaties later nog worden verteld, waar standbeelden worden opgericht, boeken worden gepubliceerd, museums worden ingericht en sportgeschiedenis wordt geschreven.

De Tour de France van 2023 zal worden herinnerd als een enerverende, soms spannende en vooral succesvolle wedstrijd voor de aanvallers en om de speciale verschillen in de korte tijdrit. Rest ons nog de zegetocht met champagne links te laten liggen en in te schakelen bij de VRT of NOS als het peloton de Champs-Élysées opdraaid. We gaan zien of Van der Poel zijn beloning krijgt voor al het harde werk hij heeft verricht voor zijn Belgische zigzag, aanvaller-klemrijdende sprint kompaan. Wat de uitslag ook moge zijn, het klassement is bekend, de winnaars van de klassementstruien zijn bekend en we gaan in 1 ruk verder met de Tour de France Femme, waarbij het zomaar eens zou kunnen zijn dat Annemiek van Vleuten het gaat presteren alle, ja alle 3, na de Vuelta en Giro, rondes te winnen. We gunnen het haar!

Etappe 19: Over op tijd zijn, Bionic Engineering en de laatste loodjes naar Le Markstein.

Heuglijk nieuws, beste Tourvolgers, op deze laatste vrijdag in de Tour de France van 2023. Als je investeert in aanvallen wordt dat beloond. De energie die je er insteekt betaald zich uiteindelijk uit in succes, dat geld zowel voor pedaalomwentelingen als andere vormen van inspanning. Als eerste over de meet zoals Mohoric vandaag of zoals in huize Van Aert de geboorte van Jerommeke. Jawel, Wout bleek precies op tijd met de privéjet naast het kraambed van zijn Sarah geland te zijn.

Over de etappe van vandaag hoeven we geen alinea’s vol te typen. Matej Mohoric had 3 millimeter meer energie dan Kasper Asgreen, enkele Nederlanders hebben het geprobeerd, pechvogel van de dag was de boomlange Politt, voor wiens afmetingen er geen reserve fiets op de neutrale hulptroepenwagen van sponsor Shimano stond. 

Victor Campenaerts verlengde zijn abonnement op de niet rooie rugnummers, de redactie van de Avondetappe had 3 sprinters uitgenodigd om de massasprint te bespreken, die er niet kwam, dus probeerden ze het presentatietalent van Tommeke Dumoulin maar uit door hem de rebus en de uitkomst daarvan te laten presenteren. Het weg te geven shirtje werd deskundig gevangen. Mooie beelden van een geëmotioneerde Mohoric, Herman vroeg bij Lidl-Trek naar de bekende weg en de mannen van Jumbo-Visma toerden, met uitzondering van LaPorte en Benoot, op hun gemak met grote achterstand de witte finishlijn.

Uw onraadreporter daarentegen was druk met het ontkrachten van de insinuaties, zwart op wit gedrukt on de Fransche sportkrant, over de prestaties van de geletruidrager. Diverse professoren en hoogleraren werden benaderd, maar uiteindelijk kwamen we via een zoom-verbinding in contact met Professor Gregg Kinsell, hoofd van de faculteit ter bestrijding woke terreur en bevordering van verkiezingsfraude, maar voordat hij zich de Christelijke leer eigen maakte, werkte hij als onderzoeker voor de Amerikaanse luchtmacht.

Hij heeft zich verdiept in de ongelooflijke overwinning van Jonas Vingegaard in de tijdrit, waarna er veel oneerlijk gespeculeerd werd over zijn ongelooflijke vermogen/gewicht van bijna 8 watt per kilo, en hoe hij erin slaagde de man met de witte trui te verslaan met zo een groot verschil.

Op uw verslaggevers vraag naar zijn onderzoek antwoordde hij: “Mijn collega kolonel Steve Austin leefde nog nauwelijks na een enorme crash in een experimenteel “lifting body”-vliegtuig. Het lichaam van de Kolonel werd letterlijk herbouwd met behulp van een supergeheim systeem van Bionic Engineering dat hem bovenmenselijke, bijna goddelijke, vermogens opleverde”, vervolgde hij.

Als u onraadreporter alles juist heeft begrepen, want de informatie moest gedistilleerd worden uit zijsprong verhalen over de financiering van het geheime project door de Biden familie en dat de Vietnam oorlog nu uitgevochten word in Ukraine, gefinancierd door een socialistisch bolwerk onder leiding van de Oostenrijker Schwarzenegger. De technologie zou bijvoorbeeld gebruikt zijn om 'Super Soldiers' te creëren, die in staat zijn tot ongelooflijke heldendaden van moed en moed, zoals John Rambo en een ondergrondse groep die bekend staat als The A Team, om nog maar te zwijgen van een schimmig Black Ops-team dat bekend staat als The Expendables.

Sportteams gebruiken die Bionics techniek nu al tientallen jaren en Jumbo Visma heeft dr. Rudy Wells, die 50 jaar geleden pionierde in het proces, in dienst als hun adviseur. Hoewel Vingegaaard technisch 'schoon' is in termen van typische verboden middelen, zou zijn geheim worden onthuld door een geigerteller in de buurt van zijn lichaam te gebruiken. “De kleine kernreactoren die zijn Bionic-mechanismen aandrijven, geven een vage geur van Cesium 236 af”, aldus professor Kinsell. 

De UCI zou geen moeite hebben met de situatie, dankzij substantiële investeringen van enkele top profteams in de pensioenfondsen van hun senior management, die de voortgang van het project jaarlijks tijdens de Bilderberg conferentie bespreken. Jawel, uw reporter weet ook wel dat deze informatie uit het land van gefabriceerde waarheden en onvermoeibare racistische domheid. Hoe dan ook, informatie en universitair onderzoek, fake of niet, moet men serieus nemen. Het is geenszins de taak meer, in dit huidige tijdperk van individuele overtuigingen, van een journalist om kritische noten te kraken, de lezer bepaald zelf wel wat hij of zij gelooft en voor welke populistische waanideeën ze met fakkels en superglue de straat op gaan.

Op de voorlaatste dag van de Tour de France is het alles of niets, ook al lijkt de strijd om de eindoverwinning reeds beslist in het voordeel van Jonas Vingegaard. Desondanks beloven zes gecategoriseerde beklimmingen, waarvan twee van de eerste categorie, van de koers een waar spektakel te maken. Het zal wel weer een circus van vliegeniers zijn vanaf de start in Belfort, of zoals de Duitstaligen ten noordoosten van de stad zeggen; Beffert. De sprinters zullen koersdirecteur en grootverdiener Christian Prudhomme vervloeken. Hij heeft met de ASO liefst zes cols gelegd in een rit van 133 kilometer en dus zullen de snelle mannen enorm hard moeten vechten tegen de tijdslimiet. Wie zal er als eerste de Col du Platzerwasel over rijden, wie wint de bolletjestrui en wie heeft de langste adem op het plateau naar Le Markstein?

We gaan het zien beste Tour volgers, de laatste spannende etappe van dit jaar – tenzij je natuurlijk volgende week ook de Tour de France du Femme gaat volgen – we gaan zo langzamerhand afscheid nemen….

Etappe 18: Over pufverplichtingen, karakter eigenschappen en morele overwinningen.

Jawel, beste Tourvolgers, de dag van die je wist dat komen zou! Via helikopter en privéjet van witwas goeroe Frits van Eerd, ex-topman en aandeelhouder van hoofdsponsor Jumbo, is Wout van Aert met de wiedeweerga vertrokken uit de Tour. De pufplicht riep, dus snelde Wout naar zijn, op ontploffen staande, Sarah in Herentals. De formatie Jumbo-Visma moest het vanaf vandaag dus met een man minder doen. Een aderlating die vooralsnog geen gevolgen lijkt te hebben de verdediging van Vinnegaard’s gele trui.

De etappe zou bijna saai in de plooi zijn genaaid door de sprintersploegen. Lange tijd bleef de situatie onveranderd, met Campenaerts, Asgreen en Abrahamsen die met een minieme kloof van een dikke minuut op het peloton, als ware het een gemengde ploegentijdrit, zich voor de lens van de televisiecamera’s posteerde. Dat zou het dan zijn dachten we allen, de uitkomst zou vast staan, gelijk zoals de gewone burger altijd moet opdraaien voor de verspilzucht van de elite, zou een paar kilometer voor de meet de kopgroep voorbijgestoken worden door de sprinttreinen van het peloton en Jasper Philipsen zou dan met z’n handen in de lucht over de streep komen. Maar terwijl Simon Geschke, die de dag ervoor nog net op tijd voor de bezemwagen uit finishte, afstapte, bleek dat niet iedereen de noodzaak voelde om zich daarin te berusten.

Onze hoop in saaie wielerdagen, Pascal Eenkhoorn, voelde zich instinctief geroepen om aan te vallen, dat is wat hij namelijk doet, proberen te winnen, aanvallen! De steeds verder naast zijn zadel zittende – naast z’n schoenen lopen kan niet want die zitten vast in de pedaalclips – Belg Philipsen sprintte achter de Nederlander aan, sneed intimiderend de weg af en voelde de behoefte het alleenrecht op een sprintetappe op te eisen. Natuurlijk waren we niet al te kritisch over zijn zwabberende sprintoverwinningen omdat die nu eenmaal grotendeels mogelijk gemaakt werden door de magnifiek snelle voorbereidingen van Van der Poel, maar de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen, spatte vandaag als onuitstaanbare karaktereigenschap uiteen op de beelden vanuit de helikopter live op het televisiescherm.

”Neen, mijnheer Philipsen iemand afsnijden, de weg versperren, om hem te beletten aan te vallen, behoort helemaal niet thuis in de topsport. Je kunt er achteraan rijden (als je dat kunt), inhalen en nog harder rijden dan degene voor je (als je dat kunt), maar een blokkade proberen te bewerkstelligen door iemand steeds verder naar de kant van het wegdek te manoeuvreren resulteert, wat mij betreft, tot ingrijpen van de wedstrijd jury. Er wordt heel veel geklaagd over de veiligheid in het peloton, het publiek, de motoren en het parcours, maar misschien moet er eerst eens paal en perk gesteld worden aan het gedrag van bepaalde renners.

Uw onraadreporter is niet de enige die kritiek had op deze bizarre actie. “Een renner pesten die wil aanvallen is echt dom”, is het oordeel van de Belgische podcastmaker Benji Naesen. Ook het oordeel van VTM-koersanalist Jan Bakelants laat weinig aan de verbeelding over: “En maar leuteren over veiligheid ondertussen.” De revanche kwam gelukkig enkele kilometers later, Eenkhoorn reed alsnog weg van het peloton en kon later met behulp van ploegmaat Victor Campenaerts aansluiten bij de koplopers Asgreen en Abrahamsen. 

Wat een prachtige ironische uitslag zou er in het verschiet liggen. Het peloton misrekende zich, of eigenlijk hadden Philipsen en een paar andere sprinters gewoonweg de energie van hun ploeg verbruikt in de achtervolging op de vier koplopers. En nee, Eenkhoorn werd niet de dagwinnaar, ondanks het sterke werk van zijn team collega Campenaerts, moest hij het in de sprint afleggen tegen Kasper Asgreen. De morele overwinning was echter wel voor de aanvallers, waarbij Asgreen het mooie fatsoen had om tijdens het gebruikelijke interview na de aankomst ook de medevluchters in zijn rijtje bedankwoorden te benoemen.  Philipsen en zijn kornuiten kwamen te laat, ook met Van der Poel in het team bleek het niet mogelijk om de achterstand op tijd weg te werken. Heerlijk, wat een mooie uitkomst!  

Etappe 17: Over klimmen, de NOS, inzinken, ploeteren, L’Équipe en immorele verdachtmakingen.

Nu dus toch, beste wielerfans, lijkt de Tour de France definitief beslist. De dag begon al met de  dramatische beelden van een vermoeide, minder geconcentreerde, vallende Pogacar en een voor de bezemwagen kansloos voortploeterende Phil Bauhaus, de uiteindelijk op de Cormet de Roseland afstapte. 

Een ruime kopgroep nam het voortouw met in hun gelederen twee naar voren gedresseerde  pionnen van Jumbo-Visma en de verdediger van de bolletjestrui Ciccone, die de bergpunten op de Col des Saisies, de Cormet de Roselend en de Côte de Longefoy na zich toe trok. 

De overgebleven renners van de Nederlandsche supermarktploeg hielden een strak tempo aan in het peloton en zodoende kon de voorsprong binnen de perken van enkele minuten gehouden worden. Het moge geen verrassing meer zijn dat uw onraadreporter vol goede hoop het verloop van de etappe volgde omdat ook zijn nieuwe favoriet Pello Bilbao zich in de punt van de aanval bevond.

De afdaling van de Longefoy leek technisch en gevaarlijk, dus was bijna iedereen, behalve de onfortuinlijke Bernal, op zijn hoede. Op weg naar de voet van de lange Col de la Loze probeerden INEOS Grenadiers en BORA-hansgrohe de klassementsvluchters Bilbao en Yates te achterhalen, maar het verschil schommelde lange tijd rond de tweeënhalve minuut omdat Ben O’Connor en Jack Haig stevig door bleven rijden. Nog voor de echt steile stroken begonnen waren, ging het licht uit bij Tadej Pogačar. Ruim acht kilometer onder de top keek de Deen achterom in de ogen van de Sloveen en zag, een holle blik bij zijn enige concurrent die met het shirt volledig open, het tempo van de favorietengroep klaarblijkelijk niet meer kon volgen. Op het moment dat de rek uit het Sloveense elastiek van Pogačar was, besloot Sepp Kuss, met Vingegaard aan zijn achterwiel klevend, te versnellen. 

Vooraan reed nog een groepje renners met onder andere Kelderman en Bilbao, maar het was Felix Gall die het heilige vuur onder zijn pedalen waande en zes kilometer onder de top aan een solo toer begon. Simon Yates en Rafal Majka, die weer een voorsprong hadden op Gaudu, Bilbao en Kelderman moesten hun meerdere erkennen in de Oostenrijker. Kelderman had niet de indruk dat hij nog een kans maakte om vooraan te geraken dus zette hij zich recht, om even later deel uit te maken van de door Sepp Kuss en de afgezakte Benoot opgezette tweetrapsraket om zo Vingegaard te lanceren. Het werd een korte lancering want de kopman van Jumbo-Visma bleek ontketend en begon, ruim vier kilometer onder de top, aan een solo waarbij hij stuk voor stuk de vluchters achterhaalde, Kelderman op pikte om als buitenboordmotor nog een aflossing voor zijn rekening te nemen en ondertussen meer dan drie minuten weg reed van Pogačar.

Even moesten Kelderman en Vingegaard nog in de remmen omdat de voormalige, nu niet meer fietsende maar radiocommentator zijnde, clown van het peloton, Thomas Voeckler met zijn Motard de weg blokkeerde. Hij kreeg slechts een kleine straf voor het beïnvloeden van het wedstrijd verloop van de Fransche wedstrijdjury. Voeckler mag morgen de etappe even niet vanaf de buddyseat becommentariëren, daarna mag hij weer zijn gebruikelijke gekke bekken trekken. Gall en 1 van de tweelingbroertjes Yates, die inmiddels als tweede tegen de berg aan het vechten was, bleken te ver weg om nog te kunnen inhalen voor de top. De Oostenrijker liep op de steile laatste strook nog iets uit, kwam als eerste over het hoogste punt van deze Tour. Yates volgde 20 seconden later en Vingegaard, inmiddels samen met Bilbao en Fransche hoop in bange dagen, Gaudu, volgeden op 1.25 minuut. 

In die smalle afdaling hield Gall knap stand ten opzichte van Yates, waardoor de sterke klimmer van AG2R Citroën de ritzege mocht vieren in Courchevel. Yates kwam als tweede over de finish en anderhalve minuut later volgde Vingegaard op de vierde plaats, omdat hij Pello Bilbao nog moest laten voorgaan op de loeisteile finalestrook. Pogačar rolde op 7.37 minuut van Gall over de finish waardoor hij exact 5.45 minuut aan zijn broek gesmeerd kreeg van Vingegaard, wiens prestatie, zoals te doen gebruikelijk bij de Fransche Nationalisten van L’Équipe ze in twijfel trekken. Ongefundeerde veronderstellingen die dan zo nodig ook nog eens alle aandacht krijgen in de analyse programma’s achteraf, zoals de avondetappe. 

De presentatrice van dienst moet zo’n onderwerp natuurlijk ter tafel gooien en de gasten beamen dan netjes dat vanwege de “geschiedenis” van de wielersport, die vraag altijd gesteld mag worden. Onzin, Bullshit! Ja zeker, dat zijn de woorden die uw verslaggever daar aan vuil wenst te maken. De huidige generatie renners hoeft zich helemaal niet te verantwoorden voor de vieze spelletjes van voorgangers die hun hoogtijdagen hadden toen zij nog in de wieg lagen. Ze zouden daar helemaal niet mee geconfronteerd moeten te worden en de NOS zou, als dat verleden dan zo belangrijk is, die laag boter van hun hoofd kunnen wassen door op z’n minst analisten aan tafel uit te nodigen, waarvan het verleden niet gedrenkt is in bloedtransfusies en injectienaalden!

De Tijdrit: Over mannen beha’s, BuitenAertse prestaties, airbags en remote control controle.

Ahwel beste Tour volgers, voordat we terugkijken op de tijdrit die vandaag door de ASO werd georganiseerd en waarbij de lulligheidsbokaal al vroeg werd gewonnen door Team DSM, waarvan Sam Welsford en Alex Edmondson zich niet eens op tijd naar het startschavot konden manoeuvreren en ploegmaats John Degenkolb en Nils Eekhoff al in de eerste bocht ten val kwamen, is het uw onraadreporter er iets aan gelegen het een en ander uit de doeken te doen over die stoere mannen beha die zijn (of is het haar) opwachting maakt in de sport.

Nee, het is geen niemendalletje zoals waarin Neerlands wieleranaliste, voormalig renster en professionele sidekick van praatprogramma’s, Roxane Knetemann, ooit poseerde toen ze nog actief in het peloton pedaleerde. Ja zeker, we zagen al hardrenners en voetballers rondlopen met zo’n ‘crop top’. Bij de enige “sport” waarin de echte mannen beha geen overbodige luxe zou zijn, het darten, is deze nieuwe trend nog niet gesignaleerd. Team UAE en Tadej Pogacar gebruiken het “kledingstuk”, en omzeilen zo een vier jaar oude UCI-regel, waarbij het verboden zou zijn een beha te dragen. 

De echte naam van het kledingstuk is base layer, van het Britse fietskledingmerk Rule 28, waarvan de mouwen en schouderpartijen zijn voorzien van verticale strepen reliëf die door de dunne stof van het bovenliggende koerspak heen komen priemen. Niks te maken met esthetiek verantwoord, maar een voordeeltje in de aerodynamica des te meer. Het principe werd in het verleden toegepast door Team Sky met de welbekende vortex-aeropakken. Wereldwielerbond UCI greep in 2019 in en voortaan mocht wedstrijdkledij de morfologie van een renner niet meer wijzigen.

Elk niet-essentieel onderdeel dat er niet is om te beschermen of te kleden werd verboden. Veranderingen in de ruwheid van het oppervlak zijn beperkt tot een profielverschil van maximaal één millimeter.” De aerodynamische beha van Rule 28, zou nog precies binnen de regels vallen en toch zijn de voordelen niet weinig, en nu wordt het technisch…. Het stukje kleding is uitvoerig getest in de windtunnel van Silverstone, met opvallende resultaten. Aan 45 km/u spaart een renner met dat ding tussen de 3 en 7,5 watt uit tegenover dezelfde renner zonder aerobehaatje. Aan 50 km/u is de winst om en bij de 15 watt, aan 60 km/u zelfs 20 watt. Dat zijn toch verschillen die in deze Tour van seconden doorslaggevend kunnen zijn. De Sloveen startte met, de Deen zonder. 

Het werd vandaag om twintig over vier pas echt interessant met de start van Wout van Aert. De Belgische kampioen in het tijdrijden werd voor de start gezien als een van de topfavorieten voor de dagzege en ondanks de vrees die tijdens de tijdrit ontstond bij zowel de Nederlandsche als de Belgische commentatoren, bleek dat de Jumbo-Visma renner zijn gang naar een snelle tijd perfect had gepland. Hij mocht Cavanga, waarvan een ieder al vond dat hij een scherpe tijd had neergezet, vervangen in de, uit de Formule 1 gestolen, zetel. Van Aert was sneller dan elke klassementsrenner al kwamen sommigen nog dicht in de buurt. Uw onraadreporter heeft, sinds het begin van deze Tour, een favoriet voor het laatste plaatsje op het podium en was aangenaam verrast over de tijdrit prestatie van de Bask Pello Bilbao. 

Nu is het een onweerlegbaar feit dat Van Aert buitenaards is qua mate van inzet, talent en kracht binnen het huidige peloton. Maar er zijn ook nog twee renners die derhalve dus buitenaerts zijn, en zich van aardse en zelfs aertse prestaties niets gelegen laten en strijden in hun eigen universum. Vingegaard en Pogacar lieten aan het eerste tussenpunt zien waarom ze op dit moment boven de rest uitsteken. De Sloveen verpulverde met een tijd van 10:10 de tegenstand – zo bleek Pogacar al ruim een halve minuut sneller dan Van Aert – maar het kon nog sneller. Veel sneller. Dat liet een ontketende Vingegaard zien door als enige renner onder de tien minuten (9:54) te duiken, waarmee hij nog eens zestien(!) seconden sneller was dan zijn grote concurrent. De Deen schreef geschiedenis, zonder fietswissel, zonder mannen beha maar met een fantastisch voorbereidingsteam achter zich. Op de steile flanken van de Côte de Domancy liep de Deen, op zijn ongelakte tijdrit bolide, alsmaar verder uit. Pogacar kreeg een tijdverlies van maar liefst 1:38 om de oren en aan de finish. 

Er rest de Sloveen niets anders dan aan te vallen in de komende bergetappes naar de Col de la Loze en Le Markstein. Aanvallen betekent risico’s nemen en daar heeft de ASO voor het eerst eens over nagedacht, misschien is deze winst verminderende investering voor de Tourorganisatie wel ingegeven door het drama met Gino Mäder in de Ronde van Zwitserland. Omdat het weleens alles of niets zou kunnen worden in de zes kilometer lange afdaling van de top van de Col de la Loze tot aan de meet in Courchevel, installeerde ze in de meest gevaarlijke bochten luchtmatrassen om renners die hun lijn niet kunnen houden op te vangen. Nee, geen speciale ontwikkeling, die matrassen worden doorgaans gebruikt in het winterseizoen bij het skiën en lagen dus al opgeslagen in de magazijnen van de skipistes.

Men noemt het “De koninginen rit” van deze tour, de etappe van morgen, beste Tourgazet Plagiato lezers, maar in deze Tour was tot nog toe iedere rit koninklijk. We gaan al vroeg, zonder Alexis Renard (hij viel tijdens de tijdrit, brak zijn elleboog, stapte weer op en kwam 1 seconde te laat binnen en werd naar het ziekenhuis gebracht), van start met de uitzendingen op de VRT om 12 uur (waar Tom Dumoulin zich naadloos aansluit met een Vlaams accent als hij te gast in bij Viva le Velo) en een half uurtje later bij de NOS. Uw verslaggever heeft niet echt een voorkeur maar moet zich desalniettemin schikken in het feit dat Mevrouw Kettingkast de controle over de afstandsbediening heeft en bij het horen van de eerste, knauwende, Haagse brabbels en verheerlijking van eigen tourdopeprestaties, omschakelt naar kanaal 15, de VRT. Nee, eenmaal in onmin vervallen is er geen redemptie, geen kans op gedeeltelijke of finale kwijting bij de vrouw des huizes. Uw reporter schikt zich in de keuze zolang hij de prestaties maar volgen kan. Of de analyse achteraf ook voor een Grunninger woonbootbewoner enige soelaas biedt is te bezien, maar we doen ons best.

Etappe 15: Over een verdiende zege, plasjes plegen en mannen van middelbare leeftijd met een smartphone.

Ahwel, beste tourvolgers, bij de start vanmorgen bleek dat er twee motoren en 1 renner, namelijk Daniel Martinez, die de etappe van gisteren uitreed met een hersenschudding, minder mee reden. De motards hebben vanwege het akkefietje op de beklimming naar Saint-Gervais Mont Blanc een boete van 516 euro en een schorsing gekregen van Tourorganisator ASO. Die motoren waren trouwens niet de enigen die een boete kregen, ook gele truidrager Jonas Vingegaard moest in de buidel tasten. De reden: hij liet zich na 81 kilometer fietsen betrappen op plassen op een “ongeschikte plaats”. Wiens trauma groter is moet nog worden bepaald, is het de Fransche grootmoeder of haar kleindochter die hun blik op het plassende piemeltje niet konden afwenden, of toch de boze grootvader wiens broekspijpen wat spetters absorbeerden. De boete bedraagt dik 200 euro, een overdreven straf. Waren het Michael Boogert, Danny Nelissen of Lance Armstrong geweest, had uw onraadreporter het zich nog kunnen voorstellen dat de organisatie paal en perk zou willen stellen aan het verspreiden van lichaamsvocht met de concentratie chemische stoffen gelijk Monsanto’s RoundUp.

Natuurlijk waren er allerlei nare voorvallen waarover gesproken moet worden. Maar er rest ons niets anders dan eerst de overwinning van Wout Poels te duiden als dat wat het daadwerkelijk is; Groots, fenomenaal en dik verdiend! Het werd al vrij snel duidelijk (na de massale valpartij) dat iemand uit de kopgroep aan het langste eind ging trekken. Je kunt er van alles over analyseren, maar uiteindelijk bleven er vier – eh drie, vanwege een akkefietje met een motorische waterdrager, waarbij de val van Neilands waarschijnlijk een samenloop van mis gecommuniceerd bochtenwerk was - renners over. Van Aert reed zoals altijd met een dubbele turbo, Soler manoeuvreerde zoals in betere tijden en we zagen een Wout Poels die ons aan de meesterknecht in Sky dagen deed herinneren.  Op de eerste stroken van de Côte des Amerands gooide Poels de omwentelingen van zijn pedalen in een hogere versnelling, nam voorsprong en gaf die niet meer af.

Of Wout Poels nog een boete krijgt voor het aanvangen van zijn zegetoer op een ongewenst moment voor de ASO, de regie vond namelijk zijn prestatie niet televisiegeniek genoeg om er aandacht aan te besteden, een soort procedure die ze dus ook bij plassende renners volgen, moeten we nog afwachten. We vergeven Wout dat hij om belastingtechnische redenen, gelijk vele van zijn collega’s, zijn domicilie naar Monaco heeft verplaatst, maar we maken ons dan ook geen zorgen over de hoogte van een eventuele geldstraf zoals Vingegaard die kreeg.

Vingegaard die overigens weer niets gewonnen of verloren heeft op Pogacar, al was er, volgens de inschattingen van uw onraadreporter, misschien wel een kleine kans na de muggensteek van Pogacar.  Het was waarschijnlijk verstandig dat de Jumbo ploeg het aangepakt heeft zoals ze gedaan hebben. Na de ongelooflijk stomme aanslag op een eerlijk verloop van de etappe door een bierdrinkende, selfie geile, man met witte muts van middelbare leeftijd – voor wie te hopen is dat Tom Dumoulin verzaakt in het achterhalen van zijn identiteit – was het risico te groot om zowel van Hooijdonk en Sepp Kuss, slachtoffers van de valpartij, als wel Kelderman die de dag daarvoor al contact had met het asfalt, de vernieling in te rijden.

De rustdag van morgen is hopelijk een mogelijkheid om van alle beslommeringen, kwetsuren en inspanningen te bekomen. Ook in de tijdrit van dinsdag hoeven voor de meeste renners de wattages niet in de bovenste regionen uit te komen, alhoewel Sepp Kuss wel een zesde plaats te verdedigen heeft. Vingegaard hoeft alleen maar wat sneller tegen de klok te rijden dan zijn concurrent, maar men hoeft geen analytische dopingzondaar te zijn om in te zien dat de Sloveen van hetzelfde principe zal uitgaan. Uw verslaggever heeft morgen ook een soort rustdag, nee, dat betekent niet er geen inspanningen geleverd moeten worden, ze zullen alleen niet plaats vinden op de bank voor de TV. 

Etappe 14: Over 1 seconde en het schaakspel dat nog geen richting kent.

Slechts 1 seconde, 1 seconde beloning voor de kopman van een team waarvan ieder individu het uiterste uit zichzelf haalde. 152 kilometer ultieme wattages trappen, voor sommigen zelfs, zoals Wilco Kelderman, na een lijfelijk contact met het asfalt. Misschien zou in de normale mensen wereld die ene seconde geenszins tot voldoening leiden, zeg nou zelf, de uitbetaling moet wel in verhouding staan met het geleverde werk. Desalniettemin was het een spannend spektakel om te aanschouwen, met helaas letterlijke afvallers en opvallende ontwikkelingen waarbij je zowaar een schaakgrootmeester moest zijn om de bewegingen van alle pionnen te doorgronden. De Deen speelde met wit, de Sloveen met zwart, en na het opofferen van beider pionnen bleven ze tenslotte allebei over met een enkele loper. Je zou kunnen analyseren dat het paard van het Jumbo team de juiste rare sprongen maakte.

Al vrij snel in de etappe voerde Jumbo-Visma het peloton aan, in eerste instantie onder leiding van Laporte. De vluchters kregen amper voorsprong. De gele trein bleef het tempo maar opvoeren, een serieuze opening en een machtsvertoon van jewelste. Op 58 kilometer van de finish rekende Laporte de kopgroep eigenhandig in. Op zo'n vijftig kilometer van de aankomst was het aan de eerste adem van Wout van Aert. Hij reed UAE-knecht Soler er meteen af en bleef de andere favorieten onder druk zetten door een weergaloze afdaling te rijden met snelheden tot 109 kilometer per uur.

De volgende in het rijtje was Kelderman. De Nederlander toonde opnieuw zijn meerwaarde bergop, al moet de inspanning uit een reserve vaatje gekomen zijn gezien hij eerder in de etappe al op het olie gladde asfalt had gelegen.  Aan de voet van de Col de Joux Plane leek het een gelijk opgaande strijd, vier Jumbo-Visma-renners én vier UAE-renners. Op de Joux Plane, een monster beklimming, dunde het groepje snel uit. Van Aert moest snel lossen, maar deed zijn onmogelijke paardensprong van de dag, keerde terug en schaakte daarmee een loper van Pogacar (Maika) van het speelveld. Indrukwekkend. Met nog vier stukken op steile schaakbord, Kuss en Vingegaard tegen Yates en Pogacar, leek de finale gekaderd in een duel tussen de twee “grote mannen” van deze Tour en hun secondanten.

Ondertussen reden diverse ambulances af en aan om de eerder gecrashte renners naar het ziekenhuis in Léman te brengen. Antonio Pedrero werd afgeleverd met drie gebroken ribben en mogelijk gekneusde long. Louis Meintjes met een blessure aan een rib en gebroken sleutelbeen. Esteban Chaves wilde na zijn val de wedstrijd voort zetten maar zijn opgelopen schouderblessure bleek uiteindelijk ernstig en dwong hem niet veel later ook af te stappen. Romain Bardet liep een hoofdblessure en hersenschudding op en was duidelijk gedesoriënteerd. Ook hij “overleefde” deze monsterlijke rit niet. Uiteindelijk staat het aantal uitvallers met de opgaves vandaag van Esteban Chaves, James Shaw, Ramon Sinkeldam, Louis Meintjes, Ruben Guerreiro, Antonio Pedrero en Romain Bardet op 18.

De verrassing vandaag was natuurlijk Carlos Rodríguez die deze veertiende etappe wist te winnen. Omdat Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard zo geconcentreerd waren op het persoonlijke duel, zodat we voor het eerst in jaren weer eens een soort van surplace op een 10 procent steil wegdek zagen, kon de jonge Spanjaard ze in de afdaling van de Col de Joux Plane bijhalen en achterlaten. Niet alleen pakte de 22-jarige renner de ritwinst, ook schuift hij op naar plek drie in het klassement ten koste van de eerder op de dag ook gevallen Jai Hindley.

Morgen weer een enorme opgave voor de renners die, ofwel willen aanvallen, ofwel moeten overleven tijdens het geweld van de klimgeiten in het peloton. Hoe lang gaat het nog een secondenspel blijven? Gaan de twee kemphanen om de hoofdprijs met wellicht geen verschil de tijdrit rijden na de rustdag? Kan Sepp Kuss nog net iets langer mee met z’n kopman dan vandaag? Hij is al stiekem doorgestoten naar de zesde plaats in het algemeen klassement en zou net al Yates is voor Pagacar, een echte schaduw kopman voor het Nederlandse Supermarkt team kunnen zijn. Terwijl de hitte voortduurt, het leven op het Portugese platteland na het middaguur echt gedwongen tot stilstand komt, zal uw verslaggever zich stevig nestelen op de bank. Mocht het net zo spannend worden als de afgelopen rit, zal hij er ongetwijfeld geen siësta slaapje aan wagen.

Etappe 13: Over Quatorze juillet, fatale gebeurtenissen, abandon gevalletjes en de Col du Grand Colombier.

Terwijl de Grunninger Polizei zich een weg baande door, een tot doolhof omgevormd, maisveld, even buiten Midwolde, opzoek naar een zich verschuilende verdachte waarvan op dat moment nog geen enkel idee bleek te zijn waar de voortvluchtige man zich schuldig aan had gemaakt, ontwaakten de Franschen met de vooruitzichten op de feestelijkheden behorende bij de viering van Quatorze juillet. Tegelijkertijd dat een groepje gele hesjes dragende boze burgers een enorme guillotine installeerden op de parkeerplaats van de plaatselijke Carrefour in Artemare – ver genoeg van de route naar de Col du Grand Colombier om uit het zicht van Tour camera’s te blijven – werd na ongeveer een half uur kat en muis spelen in het maïsveld de verdachte waarvan niet bekend is wat hij op z’n kerfstok heeft,  door twee agentes overmeesterd en in de boeien geslagen. Voor de Franschen zijn alle kleine gebeurtenissen gedenkwaardig als ze op de veertiende Juli gebeurt zijn, en dat geldt natuurlijk ook voor de wielerlefhebbers die de Tour de France volgen.

Weet u het nog? Kunt u zich die beelden nog herinneren, beste Tourgazet Plagiato lezers, van die 14^de  juli in 2016?  Voor de Franschen eindigde die dag in verslagenheid na de aanslag in Nice waarbij 86 mensen om het leven kwamen, maar voor de Tourvolgers was het ook de dag van Chris Froome die rennend de Mont Ventoux op ging. Dat Thomas De Gendt die dag de rit won na een duel met Serge Pauwels, weten weinigen nog, daarvoor waren de epische beelden van een gele trui drager zonder fiets te bizar.

Terwijl uw onraadreporter twee van zijn favoriete renners – de Portugees Oliveira en de Nederlander Teunissen - samen met nog twee andere renners de achtervolging ziet inzetten op een kopgroepje van 6 renners, wordt op het tweede scherm vermeld dat de vrouw die nog maar kort geleden trots de vernietiging van het Nederlandse pensioenstelsel aankondigde, Carola Schouten, ook het politieke bijltje er bij neer gooit. Da’s dan 1,2,3,4 abandon gevalletjes en de aftocht van de ploegbaas wiens tactiek het was om slechts enkele broodheren te bevoordelen in de hoop dat de marktwerking wel wat druppeltjes in de lege bidons van het knechtenvolk zou verspillen.

De mannen van UAE reden de hele dag hard op kop en gaven de ruime kopgroep niet meer dan vier minuten voorsprong. Voor sommige commentatoren was duidelijk: Tadej Pogacar mikte op ritwinst. Op de eerste beklimming, de ongecategoriseerde Col de la Lèbe, werd het verschil niet gemaakt. Op de een of andere manier bleef het tempo in de kopgroep gelijk aan die in het peloton. Voor sprinter Caleb Ewan was de gedachte aan de klim die komen zou zo verontrustend dat de Australiër eenmaal helemaal geïsoleerd met tien minuten achterstand afstapte.

Op de flanken van de Colombier ontpopte zich Van Gils, Pacher, Shaw, Mohoric en Tejada als de beste klimmers van de groep, maar plotseling (en echt plotseling voor de commentatoren en toeschouwers die het spektakel via TV of monitor volgde) keerde zomaar uit het onwaarschijnlijke niets Kwiatkowski terug, en de Pool liet de andere vluchters meteen genadeloos achter. In het peloton moesten zich, bewust of bij gebrek aan animo, Van Aert, Benoot en Kelderman al snel terug laten zakken. Vingegaard leek geen andere keus te hebben dan zich steevast in het wiel van Pogacar te bijten. De sterke UAE trein bepaalde voortdurend het tempo, maar dichter bij Kwiatkowski geraken lukte niet. Pogacar sprintte uiteindelijk nog wel naar de laatste 4 bonus seconden op de meet met nog een paar seconden voorsprong op de Deen in Nederlandsche dienst.

Het is nog maar een maand geleden dat Gino Mäder overleed aan de gevolgen van zijn zware crash in de koninginnenrit van de Ronde van Zwitserland. Woensdag werd de wielerwereld opnieuw in rouw gedompeld. De amper 25-jarige Connor Lambert liet het leven na een aanrijding met een vrachtwagen. Het voorval vond plaats in Molenbaix, een dorp in de provincie Henegouwen. Lambert was in België aanwezig om het juniorenteam van XSpeed United te coachen. Sporten, wielrennen, hardrijden met skeelers, allemaal bezigheden die gevaren met zich mee brengen op de openbare weg, ook tijdens de vele trainingsuren en helaas zijn er voorbeelden te over waar het heel slecht of zelfs fataal afliep.

Uw verslaggever wilde nog wat gal stuwen over prestaties en de daarbij behorende beloningen. Over hoe ridicuul het 3 jarig miljoenencontract van Chris Froome is gezien de tegenprestaties die hij daarvoor kan (of wenst) te leveren. De verdieping gaat op deze dag voor een ophanden zijnde Alpen etappe, wat ver om minutieus uit de vogelen. Maar 5 miljoen “loon” waar geen enkele (sportieve, commerciële of public relations achtige) prestatie tegenoverstaat, ondanks dat het een in te calculeren risico was voor De Israel-Premier Ploeg toen ze de, in 2019 zwaargewonde Froome ten gevolge van een harde val in de Dauphiné, een contract aan boden, is misschien zelfs immoreel. Ja, uw onraadreporter wilde de vergelijking maken met al die terugtredende politici, die ook al vooruit een fantastisch financieel contract aangeboden krijgen, terwijl er van ervaring of uitkomst van hun bestuurlijke kwaliteiten in de verre verte op voorhand geen resultaat te zien is. In de praktijk van alledag krijg je betaald als je geleverd hebt, maar zodra de arbeidsovereenkomsten in een rijkelijk hoger segment belanden wordt de bewijslast omgekeerd en de bonussen op voorhand vastgesteld, ongeacht het resultaat. De veel te warme nachtelijke uren waarin uw verslaggever een samenhangende combinatie van toetsen probeert in te tikken, maakt loom en geeft geen ruimte voor verdere specificaties van het de ongehoord troeblerende gedachten. Morgen, of liever straks voor als u dit in de vroege ochtenduren leest, weer een spannende etappe. Misschien wel een dag van de waarheid, wordt het de Deen of de Sloveen?