Vanuit Orthez, wielrenners over de Alp en Karel weer terug naar Portugal.

Ahwel beste Tour vrinden, dat was 't dan, de Tour is gedaan. Nee, uw reporter heeft de Alp waarop zich 15.000 idioten uit Nederland hadden verzameld niet bereikt. Sterker nog ik heb het niet eens geprobeerd. Het peloton kwam tenslotte weer voorbij de camping en wederom zat u reporter gezellig langs het parcours met een paar afgehaalde "creps" en een six pack radler bier van een wel heel duister merk. De commotie van het verlaten der alpen nadat het peloton is gepasseerd en het feit dat het gisteren 3 uur duurde voor ik weer van de Col de Croix af was, heeft me dit wijs besluit doen nemen. Het het werd een helden rit gisteren gelijk vandaag. Moet ik uw nog uit de doeken doen hoe het vandaag ging, ik denk 't niet. Maar vooruit, misschien moest u met partner naar de Ikea om een paar verloren schroefjes te kopen of naar de zaterdag markt voor die broodnodige biologische produkten.

De slechts 110,5 kilometer lange etappe werd vandaag geopend door een vierkoppige kopgroep, waaruit Alexandre Geniez het langst voorop bleef. Op de eerste klim van de dag, wederom de Col de la Croix de Fer, maakte Movistar al snel oorlog. Alejandro Valverde opende het bal bij de favorieten. De nummer drie van het klassement bleek de springplank voor Nairo Quintana. Het peloton ontplofte, en op de top van de buitencategorie-klim pakten Chris Froome en Vincenzo Nibali het Movistar-duo terug. In de afdaling en het tussenstuk naar de voet van de Alpe d’Huez keerden een groot deel van de geloste renners terug, waaronder Robert Gesink en Bauke Mollema.

In dat tussenstuk sprong een zestal weg uit het stilgevallen peloton, waaronder Ryder Hesjedal en Thibaut Pinot. De twee bleken de besten van de groep en maakten er een spannend duel van op ‘de Alpe’. Beurtelings vielen de Canadees en de Fransman elkaar aan, maar het was Pinot die in de gekte van Bocht 7 de beslissende slag sloeg. Uit de achtergrond kwam er nog dreiging, maar de FDJ kopman, die al zo vaak aanviel deze Tour, kon de tijd nemen om te juichten bovenop Alpe d’Huez.

Die dreiging achter Pinot kwam van Quintana. De Colombiaan kreeg tot een paar maal toe de brutale Wout Poels achter zich aan, om vervolgens door de Nederlander boos aangekeken te worden, het leek wel of Woutje zei: "Hier gebleven!". Later sprong Quintana nog een keer weg, hopend op de ritzege, en wellicht wel meer. Meter bij meter liep de wittetruidrager uit op de geletruidrager, Woutje Poels moest wachten op z'n kopman die uiteindelijk de schade beperkt wist te houden. 

In het klassement hield de Brit 72 seconden over op de kleine Colombiaan. In de achtergrond ontstond een groepje met de rest van de klassementsmannen, zij kwamen op 3.30 van Pinot over de streep. Wout Poels houdt gemengde gevoelens over aan Alpe d’Huez. Hij reed sterk, maar baalt van het publiek. “Het is mentaal best een aanslag”, stelt hij tegenover een, in een bloemetjes jurk van oma gehulde, Nederlandse met een plofkap van de NOS. “Die Fransen, dat slaat natuurlijk nergens op. Ze geven niet bepaald een mooi visitekaartje af.”

De Sky-renner somde op wat het publiek deed op de beklimming: “Boegeroep, middelvingers opsteken, je bijna van de fiets slaan, dat soort dingen. Ik moet zeggen: complimenten aan bocht zeven, want daar ging het er gelukkig wél normaal aan toe, maar de rest hier in Frankrijk… gekkenhuis.” Poels is er klaar mee. “Met die Fransen wel. Laatst zei iemand tegen mij: Frankrijk, dat is echt een heel mooi land, het is alleen jammer dat er allemaal Fransen wonen. En daar ben ik met vandaag wel mee eens.” “Het is een supermooie ervaring voor mij om in zo’n ploeg te rijden en af en toe op sleutelmomenten aanwezig te zijn. Ik had een paar jaar geleden nooit kunnen denken dat ik van zo’n ploeg deel uit zou maken", aldus Wout.

Uw reporter is direkt na het einde van de livestream met de voiture richting het zuiden gereden en een uurtje geleden aangekomen op Camping de la Source aan de Boulevard Charles de Gaulle in Orthez. Jawel, gratis wifi en al een aardig eindje in de richting van het thuisland Portugal. Morgen vroeg in de veren en dan door het Spaanse land glijden. Zeker, uw onraadreporter is het wel gewend die lange streep via Salamanca naar de Portugese grens, maar vervelend en eentonig is het wel. Ik zal de finish in Parijs waarschijnlijk in een van de vergeten restaurantjes op de parallelweg aanschouwen, ik zal de tijd in de gaten houden. Misschien dat ik even vroeger een rustpauze neem om de tweede editie van La Course te zien. Voorafgaand aan de mannenkoers rijden de vrouwen 89 kilometer over de Champs-Elysées. Vorig jaar won Marianne Vos de allereerste editie in Parijs. Dit jaar staat zij niet aan de start, maar vijftien andere Nederlandse vrouwen wel.

Ik wens u nog een laatste dagje kijkplezier, alhoewel ik ook wel weet dat de Formule 1 race van morgen waarschijnlijk spannender zal zijn dan de champagne drinkende wielrenners. Voor Uw verslaggever zit er niets anders op dan het normale leven weer op te pakken. Voor dit jaar was 't dat weer. Voor de Tourgazet Plagiato gaat er weer een lange periode van zwijgend blogverkeer zijn, voor uw Karel Kettingkast is er natuurlijk nog de Ronde van Spanje, die zoals het er naar uitziet ook weer spannend gaat worden en... wat dichter bij Casa Agradavel zijn klassement afwerkt. Welnu, Bon Nuite, Bon Noite! 

To Col de Croix de Fer or not to Col de Croix de Fer

Bom Dia, mes amies de cyclistas du Alpes avec vinho tinto dans de canape!

Nee, veel heeft uw reporter niet gezien van de renners gisteren, dat wil zeggen, niet aan de kant van de weg. De Glandon is hier vlak bij, maar op het moment dat ik de camping wilde verlaten om links af te slaan, werd de uitrit geblokkeerd door een paar glad gestreken leden van de Gendarmerie. De reclame karavaan was Allemont al binnen gereden en de weg dus geblokkeerd voor het, zich in vierwielers verplaatsende, publiek. Ik ben dus gelijk mijn camping kompanen maar naar op het terras van het pizza verkopende L’Etape gelopen, een paar honderd meter van de camping, en de Tour gevolgd op de grote plasma TV die ze voor de gelegenheid buiten hadden gezet. Oh, jawel, natuurlijk hebben we ook in een flits de renners voorbij zien komen aan het terras.

Romain Bardet heeft de achttiende etappe dus gewonnen. De renner van AG2R La Mondiale glipte mee met een grote groep vluchters die in het begin van de etappe het hazenpad kozen. De Fransman wist op de Col du Glandon de concurrenten in de vluchtersgroep af te schudden en behield zijn voorsprong in het resterende deel van de rit. De strijd tussen de grote mannen was gisteren weer zeer interessant, maar echte verschillen konden er niet worden gemaakt. Warren Barguil werd als eerste zenuwachtig van de voorsprong die Bardet had opgebouwd. Hij zag zijn Top-10 klassering in gevaar komen en trok ten aanval. Reden voor Mathias Frank om direct mee te springen, waarna ook Robert Gesink besloot mee te jumpen. Het drietal reed korte tijd op iets meer dan een halve minuut voor de groep ‘gele trui’ totdat Alberto Contador besloot daaruit weg te springen. Sky reageerde niet, maar bleef strak tempo rijden. Contador voegde zich bij het drietal met dus ook Gesink daarbij. Het kwartet kwam met een kleine voorsprong boven op de Glandon.

Achter het viertal liet ook Nibali zijn spierballen zien en was het enkel Quintana die reageerde op de uitval van de Italiaan. Even later zorgde Geraint Thomas ervoor dat Froome ook weer kon aansluiten bij de twee kemphanen. Maar Alejandro Valverde en Bauke Mollema waren wel op achterstand gereden. Valverde wist in de afdaling zijn tijdverlies weer goed te maken en sloot weer aan bij de groep Froome. Mollema, die daalde als een zeepkist met vast gelopen remmen, moest toezien hoe de groep vooruit reed. Barguil was de eerste uit de favorietengroep die zijn wiel over de streep drukte. Direct gevolgd door Gesink die knap elfde werd. Het was voor de Fransman van Giant-Alpecin echter niet voldoende om tiende te blijven. Bardet stormt dankzij zijn ritwinst de Top-10 in en is weer de beste Fransman in deze Ronde.

En jawel, beste tour vrienden, de UCI-jury heeft na afloop gisteren zes fietsen onder de loep genomen. Dit deed men om te controleren op eventuele motortjes in de fiets, ook wel mechanische doping genoemd. Onder meer de fiets van klassementsleider Chris Froome werd onderzocht, blijkt uit het juryrapport dat na de rit is vrijgegeven. Ook de tweewielers van ritwinnaar Romain Bardet, groenetruidrager Peter Sagan, wittetruidrager Nairo Quintana, bollentruidrager Joaquim Rodriguez en nummer twee Pierre Rolland werden gecontroleerd op een aandrijvend middel. D'r werd niets gevonden. Maar goed dat die jury mannen niet opduiken tijdens de TT in Assen!

Tussen start- en finishplaats, vandaag, ligt hemelsbreed maar enkele kilometers, maar dat weerhield de organisatie er niet van om een mooie lus uit te tekenen met daarin het nodige klimwerk. Met 138 kilometer is de etappe betrekkelijk kort, maar bedenk wel dat het direct vanaf de start al stevig bergop loopt. Spektakel gegarandeerd dus! Een van de klimmetjes zal de renners niet onbekend voorkomen, want deze is grotendeels hetzelfde als de afdaling van de Col du Glandon van gisteren. Uw reporter heeft dus een tweede kans gekregen. Omdat er vandaag vanaf een andere richting gestart wordt, kunnen we vandaag hopelijk wel de top van de Col de Croix de Fer bereiken. Laten we hopen dat Geesink de benen heeft, er geen "kamikaze motars" meer in koers zijn en dat de klassement mannen er een wedstrijd van maken. Veel plezier en denk er aan; dat je luie reet de afgelopen dagen gewend was om te kleven aan de zetel, wil niet zeggen dat je niet zelf een keertje naar de koelkast kunt lopen. (Deze opmerking is onder dwang genoteerd). Prettige Tourdag, Ate Manha!

Op naar de Glandon

Bon Jour, Tour volgers. Gisteren een wieler dag zo als uw reporter het graag ziet. Drama, spanning, heldendaden. Jammer genoeg is daar niet te veel Nederlandse inbreng bij, of het moesten de succesvolle ploegleiders zijn van de internationale ploegen, en nu is na T.J.van Garderen ook nog Louis Meintjes uitgevallen!

Hij is kwam gisteren al als laatste binnen op ruim 37 minuten van de winnaar. Alleen Europcar en Lotto NL Jumbo zijn nog compleet met 9 renners en dat alleen omdat die Ten Dam zo'n bikkel is! Ook Pieter Weening is niet helemaal fit. De Fries heeft maagproblemen en had het gisteren in de etappe naar Pra-Loup bijzonder lastig.

De Nederlandse delegatie die ik zou ontmoeten in Les Favets kwam niet opdagen. Ahwel, de pannenkoeken smaakte heerlijk! Het is schijnt echter niet gebruikelijk te zijn in het Franschen land om tot drie maal toe te bestellen. Grote borden, kleine pannenkoeken! Ik heb vanmorgen een telefoontje gehad met de mededeling dat ze nog steeds met gesmolten banden in de buurt van Lion staan. De nacht was wederom rustig, uw reporter heeft heerlijk gesnurkt. Met een rugzak vol versnaperingen, kraanwater en kladblokje begeef ik me later op de dag richting de Col du Glandon, waar in 1988 Steven Rooks als eerste bovenop arriveerde. Hopen dat het wat beter gaat dan gisteren voor de mannen uit het vlakke land.

Onder aanvoering van Steven Kruijswijk kozen gisteren 28 renners het hazenpad (met alwéér Peter Sagan), en door het hoge tempo moest Tejay van Garderen al vroeg afhaken. De Amerikaan was ziek en gaf nog voor de Col d’Allos de pijp aan Maarten, en nee die Ducrot schijnt niet te roken.

De kopgroep kreeg de ruimte van het peloton, en dus sprong Simon Geschke weg. De Duitser kreeg twee minuten van zijn achtervolgers, en die halveerde op de Col d’Allos. Thibaut Pinot ging alleen achter hem aan, maar de Fransoos viel in de afdaling. Andrew Talansky wist nog het dichtst bij Geschke te komen. De Amerikaan strandde op een halve minuut. Kruijswijk moest genoegen nemen met plek zes in deze rit.

In het peloton zaten ze ook niet stil. Nairo Quintana probeerde in de openingsfase al mee te springen, maar dat mislukte. Alberto Contador probeerde een coupe te plegen op de Col de la Colle-Saint-Michel, maar ook die aanval werd gecounterd door de concurrentie. Toen moest de Col d’Allos (1e cat.) nog komen. Hier was het Vincenzo Nibali die de eerste versnelling plaatste. Enkel Chris Froome, Quintana, Alejandro Valverde en Alberto Contador konden volgen. In de afzink ging Contador onderuit, waardoor hij twee minuten aan zijn broek kreeg. Op de slotklim naar Pra Loup plaatste Quintana meerdere aanvallen. Echter klampte Froome zich vast in het achterwiel van de Colombiaan. De twee pakten wel tijd op Valverde, die op zijn beurt weer weggesprongen was bij Nibali.

De Nederlandse klassementsrenners zullen met opgetogen en gebogen hoofd aan het eten hebben gezeten gisteren. Robert Gesink stijgt een plekje (nu zesde) door het afstappen van Tejay van Garderen, maar zag wel Geraint Thomas op hem uitlopen. Ook komt Vincenzo Nibali alsmaar dichterbij. Bij Bauke Mollema zal de teleurstelling groot zijn. De Trek Factory Racing-kopman zag Mathias Frank de top tien insluipen en moest vroeg afhaken op de Allos. Ondanks de bijna drie verloren minuten op klassementsleider Froome blijft Mollema op plek negen staan. Woutje Poels mag ook tevreden terugkijken op de etappe van gisteren. Hij kon lang van waarde zijn voor klassementsleider en kopman Chris Froome.

Of ik de delegatie uit Nederland nog zal ontmoeten weet ik niet. Ze zullen hun best doen op naar de "Hollandsche" bocht op de Alp de Huez te geraken, ze worden nog steeds door boze boeren tegengehouden en omkeren is geen optie met gesmolten banden en een paar kilometer aan mede slachtoffers achter zich. Ze schijnen Ivonne Jaspers in te vliegen om te onderhandelen. Voor nu beste Tour vrienden wens ik Uw een prettige dag op de bank of in de schommelstoel. Biertje erbij zou ik zeggen! Ate Manha!

Allemont, een paar rustdagen voor Karel.

Wel nu, beste Tour volgers, uw onraadverslaggever is weer terug in de wereld van de stalen rossen, de contactsport der gladiatoren op de tweewielers, de onsamenhangende samenleving die ze het peloton noemen. Jawel, ik was even toe aan stilte, echte stilte. U weet waarschijnlijk beter wat er in de laatste dagen van de Tour is gebeurt. Uw reporter heeft slechts kleine fragmenten toe zich geworpen gekregen via een stotterende laptop in een donkere cabine van de Portugese slaapwagen. Je zou wel kunnen zeggen dat ik voorruit loop op de zaken, daar ik al anderhalve dag op een camping te midden van indrukwekkende Alpen verkeer. De meeste brokstukken die me op het netvlies staan zijn vallende renners, Tour verlatende aanstaande vaders en een Fransoos die, gelijk een banaan die aan de Europese warenwet voldoet, bochten probeert recht te douwen. Er waren winnaars, verliezers, aanvallers, achtervolgers, volgers, achterste, laatsten en een paar die naar urine roken.

Nee het Fransche publiek is gecharmeerd van winnaars, net zo min als van mint groene busjes die de inrit van een gendarmerie blokkeren, terwijl ze met tuut tuut geluidjes opzoek willen gaan naar een Nederlands heerschap dat zich meent te kunnen verbergen onder en met de Franschen door zich een Fransch klinkend alias aan te meten. Nee, uw onraadreporter had echt niet door dat hij op de inrit van politie bureau stond om een poosje uit te rusten en een hamburgertje te grillen op de hibachi. Welnu, dat hamburgertje was me dierbaar en heb ik dus kunnen redden, de rechterbuitenspiegel van m'n bus niet.

Goed, Ruben Plaza won dus de zestiende etappe, hij reed op de Col de Manse weg uit een kopgroep en kwam solo over de streep in Gap. Onze vriend Rui Costa zag dus een ploegmaat winnen vanaf de bank in z'n Portugese villa. Jawel, die jongen heeft de afgelope jaren goed geboerd, zo goed zelfs dat hij nu de zelfde V.I.P. behandeling van de belastingdienst krijgt als de minister president en Ronaldo.
Die bedragen komen vanzelf sprekend niet van het prijzengeld dat de renners verdienen in de Tour. Tinkoff-Saxo heeft na zestien etappes €72.580 verdiend. Zij staan bovenaan in het klassement wat betreft verdiende prijzengeld, mede door de vele ereplaatsen en de groene trui van Peter Sagan. LottoNL-Jumbo bezet plek 19 met 11.180 euro. Het Orica-GreenEDGE van Pieter Weening staat op de laatste plaats met ruim zesduizend euro. Dat zijn bedragen die sommige ploegen per dag uitgeven aan persverklaringen en verontschuldigende twitter berichtjes.

Het is maar goed dat Nairo Quintana blijft geloven in de gele trui. De Colombiaan laat weten in de derde week van de Tour aanvallen te blijven doen op klassementsleider Chris Froome. De kopman van Movistar staat sinds zaterdag op de tweede plek met een achterstand ruim drie minuten op Froome, desondanks hoopt hij in Parijs met teamgenoot Alejandro Valverde op het eindpodium te staan. Nou het is goed om te blijven dromen en we hopen natuurlijk dat hij z'n belofte nakomt en voor vuurwerk gaat zorgen.

Uw reporter vindt het hier heerlijk zo in het hart van Oisans, in de Eau d’Olle vallei. Mooi centraal voor de komende etappes en.. heerlijk rustig. Ik slaap, ontbijt, slaap, wandel een beetje, eet buiten de slaapwagendeur en neem zo af en toe een versnapering in La Guinguette, een lokale bar waar ze me al aardig beginnen te begrijpen. Morgen dus een rustdag voor de renners, mijn derde alweer. Nou ja, afspraken zijn er natuurlijk wel. Morgen zo tegen de avond heb ik een afspraak met een delegatie uit Nederland in Les Favets.

Ik stel me er niet te veel van voor, maar de pannenkoeken schijnen legendarisch te zijn in het etablisement. Maar goed, beste wielerliefhebbers, geniet van een TV vrije dag. Bereidt u voor op de komende etappes, dat worden lange bankplak dagen! Voor nu, Bon Noite vanaf Camping Le Grand Calme in Allemont.

Via Lourdes naar de Tour en terug via Lourdes.

't Is me wat, beste Tour volgers. Uw onraadreporter heeft zich in het ooitje laten nemen door een paar vertegenwoordigers van de grijze golf. Ja, ik weet het, het is al weer een paar dagen geleden dat ik u een verslag doe toe komen, maar dat is geheel buiten mijn schuld! Ik ben nu weer terug op Camping Le Rey, en mag van geluk spreken dat de Portugese slaapwagen er nog staat. De eigenaren hadden de Gendarmerie al verwittigd van een verlaten voiture die een mooi plekje op hun camping in nam. Het waren avontuurlijke edoch stressvolle en zelf pijnlijke dagen. Nadat ik u de laatste maal bericht had vanuit de Tour heb ik op die morgen inderdaad een lift kunnen krijgen, alles bleek echter anders uit te pakken dan uw verslaggever ooit had kunnen bedenken.

Oh zeker, ik had het genoegen even voorbij de top van de Tourmalet, de renners voorbij te zien razen en slalommen. Het was een luxe ervaring die uw reporter in al de jaren dat hij de Tour volgt maar weinig heeft meegemaakt. Een prachtige camper, verse koffie, broodjes, uitsmijtertje en zelf Nederlandse aardappeltjes met spinazie en een gekookt eitje. Hoe de etappe verliep, wie er won, wat Bauke en Robert deden, weet uw inmiddels al. Ik heb geen idee wanneer u dit leest, uw onraadreporter's vingers trillen nog door de ervaringen die ik de afgelopen dagen had, maar natuurlijk wil ik mijn taak niet verzaken en dus verdring ik de kloppende hamer in m'n hoofd en typ met overgave midden in de nacht.

Na de etappe van woensdag bleken Mien en Joop van Vlissingen geenszins aanstalten te maken om terug te rijden naar de camping. Ze hadden betaald en afscheid genomen, iets wat ze ondergetekende verzwegen toen ik om een lift vroeg. Gisteren avond, woensdag avond dus, lag ik ongewild klem tussen twee grijze duiven in een smetloze camper op Camping de la Foret, net buiten Lourdes aan de Route de la Foret. De eigenaren van de camping, een jong stel, waren erg behulpzaam toen ik ze na een nacht van snurkende onroer mijn situatie uitlegde. Om 5 uur in de morgen werd me al een bord kippensoep opgedrongen omdat ik er, volgens Mien, nog al bleekjes uit zag.

Daarna moest ik zelfgebakken bruine brood, dik besmeerd met een laag reuzel naar binnenwerken. Ik zou en moest een goede bodem in de maag hebben omdat de mis, die om 8 uur al zou beginnen, nog al wat tijd in beslag zou nemen. De mis, Lourdes, spontaan begon mijn maag te borrelen en voor ik het wist was de camper vloer,nog smetteloos even er voor, niet meer zo schoon en vooral glibberig. Dat krijg je van kippensoep en reuzel. Ik vluchtte naar het toiletten gebouw en toen ik na een kwartiertje weer kon ademen ben ik naar de receptie gestrompeld. Gelukkig mocht ik me daar verstoppen voor de terreur van Mien en haar katholieke bekeringsdwangneurose.

Jawel, enige renners in de derde Pyreneeën rit heb ik dan toch voorbij zien komen. Op welke col de vriendelijke, naar ik verwacht van adel zijnde, Monsieur Bernard Huile de foie de Morue, precies afzette wist ik niet. Ik was al blij dat er iemand bereid was me uit m'n misère te verlossen, al had hij me midden in Parijs gebracht, alles was beter dan Lourdes. Het regende een beetje, ik zag een geel-witte trui opdoemen in de verte en mijn hoop besloot dat het Robert Geesink moest zijn. Het bleek een Belg. Langzaam kwamen me verontrustende berichten ter oren en aldus besloot ik om onze grote vriend op te bellen. Neemt hij niet op is alles goed dacht ik nog, maar hij nam de telefoon wel op.

Rui Costa moest dus voor het tweede jaar op rij opgeven. “Ik heb pijn in mijn rug en linkerbeen door de valpartij van vorige week maandag”, verklaarde hij. “Het is een zeer trieste dag: Ik heb hard gewerkt om in goede vorm aan de Tour de France te beginnen. Ik maakte offers om te proberen een goed klassement neer te zetten en nu ben ik één van de opgevers”, baalde onze Portugese coureur. “Hierbij wil ik mijn excuses aanbieden aan het team, partners, sponsors en fans voor het niet behalen van de doelstellingen die ik vooraf had”, "Kalma kalma", zei ik, "je praat niet met de internationale pers vriend, het is Karel Kettingkast maar, van de Tourgazet Plagiato, er zijn misschien 5 mensen die het lezen. “Ja maar k kan niet concurreren met de andere kopmannen. Mijn valpartij, maar ook de intensiteit en hitte van de wedstrijd hebben mij genekt, kennelijk verteer ik dat slecht.” jammerde hij nog net voordat ik het gesprek maar verbrak om zelf ook niet nog meer depressief te worden.

Robert Gesink had dus een lekke band, net op een moment dat hij dat niet gebruiken kon. Nou ja, geluk voor Bauke, want die kon nog in z'n wiel kruipen op de laatste col, en zo toch nog in de top tien blijven. Plateau de Beille bleek dus een berg te ver voor de Nederlanders en de Portugezen. Nu zult u denken, eind goed, al goed. Karel is weer terug als onraadreporter, Rodriguez wint de twaalfde etappe, Jakob Fuglsang legde beslag op de tweede plaats. Chris Froome blijft ook na vandaag in het geel. Gesink stijgt ondanks een lucht verlatend bandje wel naar plek 7, Mollema blijft tiende. Maar niets is minder waar.

Nadat ik zo'n honderd renners voorbij zag trekken, de rest heb ik niet gezien, kwam er een bus de berg afrijden. Uw onraadreporter geeft de moed niet zo snel op, dus stak ik mijn duim in de juiste richting en verdomd, de chauffeur ging in de remmen. Ik stapte in en na enig vragen bleek de weer naar Lourdes te rijden. De angst sloeg me om het hart, en ik moet er echt even bleekjes hebben uitgezien, want een man met petje en wielertenue vroeg me of ik niet een hete bak koffie zou lusten. Natuurlijk snakte ik na een dosis cafeïne, en nam het aanbod met beide verkleumde armen aan. "Achterin de bus is de keuken", zei hij met een Texaans accent, "Gewoon op de knop drukken!". Uw reporter liep de schuine helling op, de bus was bezig met een afdaling van zo'n 10%, hield een kartonnen bekertje onder het tuitje en voila, een hete bak koffie. "Hey man, welcome in the One Day Ahead team!" zei een bruin gebronst mokkel, "You want some sugar in your coffee?" Voordat ik ze duidelijk kon maken dat suiker alleen maar de smaak van koffie verbergt voor lieden die geen koffie lusten, graaide de Texaan de suikerpot uit haar handen. "You know that's the wrong one, are you crazy?" Eerlijk, Tourvolgers, het kwartje moest even vallen, maar verdomd, hij was 't. Dat verklaarde waarom er Franschen langs de kant stonden die eieren en tomaten richting de bus gooiden. Plots leek me Lourdes wel een goede bestemming; anonieme biechten, voor een kleine bijdrage vergeten de pastoors zich daar, het geen ze horen, sneller dan Greipel naar de meet sprint.

En ja, een uurtje geleden heeft het regionale pelgrim busje, vanuit Lourdes, mij hier op de camping gebracht. Afrekenen in Euro's, dat dan weer wel. Het loopt zo tegen 4 uur in de morgen. Uw reporter neemt morgen, of beter gezegd vandaag, een dagje vrij. Het kan een interessante rit worden maar misschien is er even rust voor de klassementsrenners. Dat betekent perse dat de sprinters vandaag gaan strijden om de dagzege. In Rodez ligt de finish heuvel op en deze kan beschreven worden als kort en pittig. Iets meer dan een halve kilometer is het sprinten aan bijna tien procent. U zult het wel volgen vanaf de bank... uw reporter waarschijnlijk vanaf het matras van de groene voiture. Een prettige Tourdag! Bom Dia!

Over journalisten blues, koeien, schapen en de weg naar Cauterets.

Bom dia Tourvolgers. Tja dat was een etappe niet? Robert Geesink als de knuppelgooier in het hanenhok. De Nederlander reed gisteren alsof z'n wielercarrière er van afhing. Natuurlijk was Froom niet te kloppen, zijn energie lijkt onuitputtelijk. Uw onraadreporter vraagt zich toch af wat daar allemaal in z'n gehackte laptop staat dat zo belangrijk is dat z'n ploeg een peloton aan advocaten voor heeft aangetrokken om de, natuurlijk anonieme hackers aan te klagen. Nee, dat Contador achterblijft komt doordat hij al de Giro heeft gereden. Dat Nibali achter blijft komt door het feit dat hij in de verkeerde ploeg rijdt.

Dat Quintana het net niet vol kon houden komt gewoon omdat hij geen ovaal tandwiel gestoken heeft. Dat van Garderen moest afhaken komt omdat hij een tijdje in Nederland heeft gewoond en derhalve een deukje in zijn winners mentaliteit heeft opgelopen. Dat Geesink plotseling zo goed omhoog klautert komt omdat hij al de privé beslommeringen op een externe harde schijf heeft gekopieerd. Dat Froom zo goed rijdt zal wel door de mysterieuze computer kabeltjes komen die iedere nacht via een bepaalde lichaamsopening worden aangesloten op zijn "motherboard". Ja die Lance Armstrong heeft er nog steeds verstand van hoe je succes moet uitleggen!

Ahwel, Uw verslaggever sloeg het alle maal gade, dat betekent dat ik het allemaal bekeek. Van een afstandje dat wel, want een horde luid klepel slingerende koeien versperden de weg naar de finish plaats. Oh zeker, ik ben er uiteindelijk wel gekomen, maar dat was enige tijd na de finish van de etappe. In het kielzog van de asfalt vervuilende vlaaien strooiers heb ik de fantastische uitzichten vanaf de top kunnen zien. Helaas zal uw onraadreporter de komende week moeten rondlopen met ingepakte knieën omdat de van sprintbom André Greipel geleende Segway Personal Transporter, een paar keer het contact met het asfalt verloor.

Nou is uw onraadreporter een echte bluesliefhebber, maar ik kon het bijna niet aanzien hoe die mooie deerne van de NOS als een, door haar familie verlaten, lammetje stond te kleumen op een rotsblok boven de afgrond van La Pierre Saint Martin. Terwijl ondergetekende via de Hola-app Marianne Vos commentaar zag geven vanuit een warme studio in Hilversum en, met een paar minuten vertraging, Dione zag schitteren wanneer er "live" even naar haar geschakeld werd, drupten de tranen spontaan over m'n wangen. Dat is echte Blues, zet er de soundtrack van de film "Paris Texas" onder en je ziet het echte leven. Wat de kijkers via het praatprogramma van de NOS namelijk niet zien is wat er gebeurt als de verbinding weer is verbroken. Een man met een soort van "Gatling gun" camera, een man met een soort met plopkap gecamoufleerde speer en een dame met een doos vol tranen wegschminkende kwasten en verfjes dwongen de beoogde opvolgster van die gepensioneerde mastodont steeds verder naar het randje van de afgrond. Hij schijnt nog invloed te hebben die Smeets; "Mij opvolgen, dat zal ze dan weten ook!"

Het zou een lange avond worden en uw verslaggever was dan ook pas zo tegen middernacht terug op de camping. Veel energie was er niet over in het lijf en heb ik dus snel even het laatste nieuws via de laptop tot me genomen en het onzin programma Tour du Jour gekeken. Die Boogie begint me ook te irriteren, analist, me hoela! Nadia en Jean-Luc, de eigenaren van de camping kunnen me vandaag niet meenemen om de etappe te bekijken, ze moeten een stelletje toeristen begeleiden tijdens een rondwandeling rond de Pic du Midi d’Ossau. Het is nog vroeg en er zijn hier wel wielerliefhebbers op vakantie, dus wie weet, misschien krijg ik het voor elkaar om me aan te sluiten, of beter, een plaatsje te verwerven in hun voiture, richting een plekje langs de etappe. De Portugese slaapwagen staat er mooi bij, en dat moet nog maar even zo blijven.

De niet zo slimme, maar moedige,  Kenneth Vanbilsen maakte al voor de tweede keer deze ronde deel uit van een lange ontsnapping. Daarvoor kreeg de 25-jarige renner van Cofidis na afloop van de 10de etappe ook de prijs voor de strijdlust. In de etappe van donderdag naar Le Havre was Vanbilsen 182 kilometer lang in de aanval en werd hij pas op 3,2 kilometer van de finish gegrepen. Toen kreeg hij de prijs voor de strijdlust niet. Vandaag was dat wel het geval, ook al was hij op de Franse nationale feestdag met een Fransman op pad. "Dit had ik niet verwacht", zei Vanbilsen. "Misschien voelden ze zich schuldig na mijn vorige lange vlucht, toen ik hem meer verdiende." Tja politieke spelletjes in het wielrennen... Misschien dat hij het vandaag maar weer moet proberen, de renners worden moe en het verloop van de race is onvoorspelbaar.

Geen volledige Circle of Death dit jaar, maar na de Aspin staat nog wel de Col du Tourmalet op het programma. Die is wel even van een ander niveau. De top op meer dan 2000 meter hoogte wordt bereikt na een klim van ruim 17 kilometer aan een gemiddeld stijgingspercentage van 7,3%, met in de tweede helft stroken die de 10% overschrijden. Niet voor niets is de letterlijke vertaling van de naam Tourmalet ‘slechte omweg’. Dus geniet, beste Tour volgers! Terwijl uw onraadreporter zich dagelijks moet pijnigen om wat van het spektakel te zien, kunt u het volgen op de TV, lekker onderuit gezakt op de bank, met een koud biertje of een hete bak koffie... Bom Dia!

De lange reis naar Vallée d’Ossau, een Fransche Feestdag vandaag.

Ahwel, wat zullen we zeggen van den eergisteren dag beste Tour volgers. Zo'n ploegentijdrit is niet echt bevorderlijk voor een eerlijke competitie. Zeker niet als de een met 9 renners mag starten, terwijl de ander het met 6 moet doen, gewoon vanwege gebroken sleutelbenen, ontwrichtte schouders en gebroken ruggenwervels. Bauke en Robert liepen dus allebei extra achterstand op. Genoeg, zand er over, we begonnen opnieuw, vandaag! Uw onraadreporter was een beetje de weg kwijt.

Waar de renners een enkeltje met het vliegtuig namen en de ploegbussen de tolweg, was ondergetekende natuurlijk onderweg op de Fransche b-wegen. Nee, helemaal tot daar waar ik wilde belanden ben ik niet gekomen op de rustdag. Rustdag noemen ze dat, stress, Fransche coureurs, brede tractoren en met mest beladen karren, ik heb ze allemaal voorbij zien komen gisteren. Uw verslaggever dacht het slim aan te pakken door de nachtelijke uren te gebruiken om de drukte te vermijden, maar al ik zag waren verbogen vangrails, diepe afgronden en besmeurde wegwijzers.

D936, D15, Monfort, Araux, D419, D2, Préchacq-Navarrenx, D116, Précilhon, het duizelde nummers en namen. Hoge bergen, diepe dalen ik geloof dat ik nog ergens de voet van de De Col d’Aubisque en de Col de Marie Blanque gepasseerd ben, ik weet niet waar ik allemaal geweest ben in de nachtelijke uren. Uiteindelijk heb ik de voiture langs de weg geparkeerd en gewacht op de dageraad. Heel verhelderend dat daglicht. In de Achteruitkijkspiegel las ik tacseB en het duurde even voordat m'n hersenen de letters van Links naar Rechts hadden ontcijfert, Bescant!

Ik bleek dus aardig in de juiste richting te zijn gereden, alhoewel de etappes van de komende dagen enige creativiteit vragen als je ze wilt volgen vanaf een enkele overnachtingslocatie. Uw onraadreporter draaide de voiture en nam de afslag Buzy, waarna 5 minuten dal-inwaarts het eerste bordje "camping" al opdook. Moe van de nachtelijke rit besloot ik door de geopende slagboom te rijden en me te melden bij de receptie. Dat liep even anders dan verwacht. Halverwege het smalle paadje moest ik de linker spiegel inklappen omdat er een ouder stel in een Volkswagen polo met daarachter een caravan de camping al vroeg wilde verlaten. Na een vriendelijk gesprek met de dame van de receptie besloot ik ook deze camping de rug toe te keren. Niet vanwege het feit dat ze de natuur daar erg letterlijk nemen, dat is uw verslaggever wel eens vaker overkomen, maar domweg omdat er geen internet verbinding is.

Nu bleek het verlaten van dit stukje paradijs in Vallée d’Ossau ook niet zo makkelijk, de poort werd geblokkeerd door een wegglippende polo die blijkbaar niet het vermogen had om de veel te zware caravan het heuveltje op te trekken. Je vraagt je af wat mensen denken als ze op vakantie gaan met zo'n combinatie. Het duurde even voordat er wat lieden waren opgetrommeld om te helpen duwen, maar uiteindelijk werd het pad vrijgemaakt en kon uw verslaggever opzoek naar een standplek met wereldse verbinding.

Uiteindelijk reed ik gisteren zo tegen lunchtijd Camping Le Rey op, gelegen op net 500 m hoogte met zicht op de berg Le Rey. Mooi in het groen, aan de voet van de berg, een beetje heuvelachtig terrein met standplaatsen waarop de slaapwagen zich ongetwijfeld thuis zou voelen.
Nadia en Jean-Luc, de uitbaters, verwelkomden me hartelijk op hun gezellige familiecamping en verzekerden me dat de wifi echt bij de prijs van een overnachting was inbegrepen en dat de verbinding uitstekend was. Na een paar uurtjes luieren wandelde uw verslaggever naar het dorpje dat even verderop ligt, kocht de benodigde versnaperingen voor een paar mooie tourdagen en was precies op tijd terug om het laatste nieuws via de NPO1 te zien. Nee, dat doe je niet voor je plezier, maar uw reporter moet, bij gebrek aan tijd, dat geblaaskaak van Danny Nelissen, voor lief nemen om te zien wat er zo al is gebeurt op de rustdag in de Tour.

Wout Poels, zich momenteel in een dienende rol afbeulend voor geletruidrager Chris Froome hoorde ik zeggen; “Ik zie deze Tour als een opstap in mijn carrière om volgend jaar in de Giro een eigen klassement te gaan rijden, Volgens mij willen ze dat bij de ploeg ook. We hebben het er al een beetje over gehad.” Zo bezien zou het vertrek van Richie mooi zijn, misschien dat hij dus echt de kans krijgt.

Het meest opmerkelijke en tegelijkertijd ook droevige nieuws van de rustdag was dat Ivan Basso teelbalkaner heeft en zal de Tour de France niet voort kunnen zetten. Het werd geconstateerd bij een controle in het ziekenhuis. De 37-jarige Italiaan had na een valpartij last van zijn linker teelbal. Bij een check in het ziekenhuis zagen de artsen een klein gezwel. Op de persconferentie maakte de klimmer van Tinkoff-Saxo het nieuws wereldkundig. Ploegleider Steven de Jongh merkte op dat het nieuws vreselijk koud op hun dak was gevallen. Ze zijn heel emotioneel, vandaar ook dat de persconferentie kort was geweest. Ze gaan zeker door met de Tour de France. "Het zal moeilijk zijn nu de knop om te draaien, maar we willen het geel naar Parijs brengen, ook voor Ivan" volgens de succesvolle ploegleider.

De afgelopen nacht was koud! Nee, de Portugese slaapwagen heeft geen standverwarming, en het truukje met een baksteen op het gasbrandertje was dan ook een uitkomst. Geslapen heeft uw verslaggever echter als een roos en is er helemaal klaar voor.

Gezien de bijzonder gevarieerde eerste week zullen we het de parcoursbouwers vergeven dat we tot na de rustdag hebben moeten wachten op de eerste bergetappe. Vandaag is het dan zover. Als de renners hun stalen ros weer hebben betreden en de benen soepeltjes draaien, wordt er koers gezet richting de Pyreneeën. De aanloop door de groene heuvels van de Pyrénées Atlantique is lang en niet al te lastig. De aankomstlijn ligt echter getrokken in het skioord La Pierre Saint Martin, direct na de beklimming van de Col de Soudet. Nee, geen makkelijke puist om tegenaan te rijden. Met nog een hoop bergen in het vooruitzicht, is het goed mogelijk dat de favorieten elkaar in deze fase nog voornamelijk het wit uit de ogen kijken. Aan de sfeer en de hoeveelheid mensen langs de kant zal het echter niet liggen. Het is vandaag immers Quatorze Julliet, de Franse nationale feestdag. Elk jaar weer trekken de Franse coureurs op deze dag volop in de aanval, op zoek naar de eeuwige roem die een ritzege met zich meebrengt. Wij kijken natuurlijk met extra interesse naar de Nederlanders en de Portugezen. Het is nu bijna 9 uur. De mist verbergt de bergen. Uw verslaggever gaat naar een plaatsje langs het parcours, jawel, dat is geregeld. Ik wens U een mooie Tourdag, hoop dat u al vakantie hebt, of op z'n minst een vrije dag om dit spektakel te kunnen aanschouwen. Bom Dia! Tour fanaten tot later!

Van verstoorde nachtrust, Mûr de Bretagne en een vroege ochtend in Plumelec

Nee, beste tourvolgers, dit late bericht komt niet tot u omdat uw onraadreporter gisteren te lui was. Het komt omdat er eerst van alles mis ging op die Camping des Cerisiers, waarvan ik in het holst van de nacht weer ben vertrokken. Van wat een eenzame nacht leek te worden, werd een hectisch schouwspel gefabriceerd door de plaatselijke gendarme, een boze verslaggever en een verslagen campingeigenaar. Na alle waarschijnlijkheid hadden de mannen in het blauw een tip gekregen over het grootschalig gebruik van stimulerende en verdovende middelen op de bling bling camping. Met veel kabaal trokken ze van tipi tot yurt en van caravan tot cocosweet.

Nee, ze vonden niets bij uw reporter, ook niet in z'n bus. Maar omdat de groene voiture nu eenmaal uit de toon viel tussen de Mini-Countryman's, Grand Fiat 500-dertjes en al wat niet meer door de huidige omhooggevallen yuppen wordt bestuurd, moest de Portugese bus wel de bron van alle illegale praktijken zijn. Het zal zo tegen drie uur 's nachts geweest zijn dat de rust eindelijk wederkeerde maar toen had ondergetekende allang geen goesting meer om ook nog maar een minuut op dit godverlaten Sodom en Gomorra te blijven. Gelijk met de boevenwagen, gevuld met een paar Hollanders met witte kringen rond de neusgaten is uw reporter de poort uit gereden. Geen "glamping" meer voor een eenvoudige Tour volger, zo'n terrein zit vol met "assistent van de assistent van de manager" types met te veel geld en te weinig fantasie.

Bij gebrek aan creativiteit mijnerzijds, heb ik de voiture gestuurd richting Mûr de Bretagne. Een lange dag van wachten zou volgen. Oh zeker, ik heb, via de Hola-app, de etappe kunnen volgen, hier en daar wat interviews afgenomen met mensen die ook stonden te wachten en geen idee hadden waar ik het over had. Nee, leg de klemtoon een beetje verkeerd en die Franschen verstaan niet eens Fransch! "Mensen kijken" een hobby zou je dat kunnen noemen. Vanaf een terras, onder het genot van een paar geestverruimende versnaperingen, de massa aan je voorbij zien trekken en dan over ieder individu een mening hebben, 't maar hoe je de tijd wil doorkomen.

Er kwam niet veel interessants voorbij of het moest die eenzame vrouw zijn, gekleed in een rood jurkje waarvan het kraagje zo strak tegen haar keel drukte dat ze er een enigszins bol gezichtje van kreeg. Een fles rode wijn in de ene hand en een wit plopkapje van de NOS in de andere. Je kon duidelijk zien dat ze was afgescheept met een duidingsloos baantje als vulling voor een mannenprogramma. Het zal een uurtje geduurd hebben voordat ze bij de ober een tweede fles bestelde en ja, die was vol. Het leek er op dat de vorige fles het tuitvermogen van haar lippen enigszins had aangetast en bij de eerste slok droop de helft van het godengoedje van haar kin over haar jurk op de grond. Nee het was klaarblijkelijk niet haar dag. zo'n uurtje na de finish van het peloton sleepten een paar jonge gasten wat "lounge" stoeltjes, kabels, spotlights en een camera naar een hoekje in het park tegenover het terras waar uw reporter het dan toch ook een hele dag heeft uitgehouden. Het rode jurkje moest plaatsmaken voor spontaan door iemand uit het publiek aangeboden een grijs T-shirt en even later interviewde ze een wel heel relaxte Woutje Poels, alsof er niets vreemds gebeurt was die dag. Professioneel dus, dat wel.

U hebt het waarschijnlijk allemaal vanaf de luie sofa gadegeslagen op uw kijkbuis, een vierkoppige vluchtersgroep mocht tot de tussensprint van de dag voorop blijven rijden, want daar wachtte voor de sprinters de enige kans gisteren op punten. André Greipel verstevigde zijn leiderstrui, terwijl een groep coureurs van dat moment gebruik dacht te maken om de aanval te kiezen. Onder meer Lars Boom mengde zich in de debatten. Die groep geraakte niet weg, maar een ander trio wist zich wel los te maken. Lars Bak, Michal Golas en Bartosz Huzarski kregen een minuutje voorsprong. En zo als meestal werden de drie, op acht kilometer van de meet, door een nerveus peloton opgeslokt. "En groupe" werd de voet van de Mûr de Bretagne bereikt. Hier waren het Adam Yates, Simon Geschke en Alexis Vuillermoz die wegsprongen, de favorieten bleven kijken naar elkaar, maar Chris Froome vond het te gevaarlijk. Nadat de gele trui-drager de drie terug had gepakt, was het opnieuw Vuillermoz die de jump waagde. Dit keer was deze wel succesvol, waardoor Frankrijk voor het eerst deze Tour mocht juichen.

In de absolute top van het klassement waren er geen veranderingen. De groene trui wisselt wel van eigenaar; Peter Sagan mag het tricot aantrekken. Hiervan profiteert Warren Barguil. Hij staat tweede in de strijd om ‘het wit’, en mag morgen de gelegenheids-witte trui aantrekken. Bauke stijgt een plaatsje en Robert zelfs twee, waardoor ze nu nummer 10 en 11 in het klassement staan. Jawel beste Tour vrinden, terwijl de sponsor van uw onraadreporter hoog staat in het klassement van de Gijsprijs, een lijstje dat met de omgekeerde uitslagen in de Tourtoto, is er nog hoop voor Nederland.

Afgelopen nacht was een koude bedoeling. Uw verslaggever heeft gewoon op een parkeerplaats ergens in niemandsland gebivakkeerd. Gelukkig ben ik niet van enige slimheid onthouden, dus is een klein gedeelte van het budget opgegeaan aan een nieuwe gasbus. De inname van broodnodige hete koffie is dus veilig gesteld. Zojuist ben ik Plumelec binnen gereden, veel te vroeg, maar wat zou het. Vandaag wordt het wederom een lange zit op het terras.

Jawel, gratis wifi zodat ik u dit bericht kan doen toe komen. Als de renners niet als pannenkoeken rijden zijn we er snel vanaf en anders, nou ja, uw reporter zal niet verhongeren hier bij Creperie Les Korrigans.

De etappe van vandaag is een aparte. Niet omdat het een ploegentijdrit betreft, maar wel omdat het een ploegentijdrit betreft op de negende dag van de Ronde van Frankrijk.

Diverse ploegen zijn al flink uit elkaar getrokken door de vele valpartijen die het peloton hebben geteisterd. De ambities moeten hierdoor behoorlijk bijgesteld zullen moeten worden. Het parcours voor de collectieve rit tegen de klok is 28 kilometer lang en kent een pittig verloop. Het glooit behoorlijk in Bretagne en de finish van de ploegentijdrit eindigt met een kort maar pittig klimmetje. Vanuit de Rue des Martyrs de la résistance wenst u deze Tourvolger een prettige zondag op de bank, misschien dat u ook wel wordt verwend met pannenkoekjes en slagroom......