Onder de wolken verdwijnt Parijs, de romantiek verbergt zich onder een laag modder. De Tour is voorbij.

Onder de wolken verdwijnt Parijs. De voormalige stad van de liefde, de agglomeratie van rijke en arme wijken, de plaats waar de uitbuitingsdrang van het kapitalisme excelleert in de banlieues, waar de ongekleurde werkelijkheid wordt weergegeven door gele hesjes, droomloze daklozen en omstandigheden die doen herinneren aan de middeleeuwen alwaar de rechten van de sterkste en de meest scrupuleuze gelden. In het vliegtuig slaapt een vermoeide Wout van Aert die, door zijn straffe ritzege op de Champs-Élysées en de daarbij horende festiviteiten, nog maar net op tijd kon inchecken op de Charles de Gaulle luchthaven, om zijn Olympische reis richting Tokio aan te vangen. Het schavot der winnaars is al weer afgebroken, De Tour is niet meer. Gisteren leek de Parijse “langelindelaan” even letterlijk de Boulevard of Broken Dreams voor Mark Cavendish die er niet in slaagde om de 35^ste record overwinning in de wacht te slepen. Misschien zien we hem volgend jaar nog een keer terug, maar dan moet hij het waarschijnlijk opnemen tegen, de dan 77 jarige kannibaal, want het ego van meneer Merckx laat zo’n verlate Tourdeelname waarschijnlijk niet verhinderen. Met een beetje training en de juiste middelen uit vroeger tijden kan dat nog een spektakel worden.

De jonge generatie laat zien dat – als ze niet door de mastodonten en positieplakkende elite worden gehinderd in hun ontwikkeling – al vroeg rijp zijn, instaat zijn tot overwinnen en daarbij ook nog eens een verfrissende eerlijkheid kunnen opbrengen. Tadej Pogačar, Greta Thunberg, Jonas Vingegaard, Amanda Gorman en vele anderen, allemaal succesvol in hun eigen sport of vakgebied, met als gemene deler de niet aflaatbare passie die ze hebben voor hun doel. Waarbij winst, in een wereld vol compassie loze machtzoekers, word uitgedrukt in Dollars of Euro’s, staat er een nieuwe generatie op waar een gele trui, een schone lucht, een leefbare wereld of de uitdrukkingskracht van het compassievolle woord als overwinning wordt beschouwd.

Terwijl de Tourkaravaan de laatste kilometers af werkte op die zonnige zondag in Parijs, waren er op het “tweede scherm” heel andere beelden te zien. Nee, het bezoek van Merkel aan het door modderstromen getroffen gebied in Duitsland was niet het hoogtepunt, alhoewel zij in de ladder van respect vele treden hoger staat dan de schlemielige minister president waar we in Nederland mee opgescheept zitten. Het meest in het oog springende beeld was de inzet waarmee een uit Bonn afgereisde schoonmaakploeg zich als vrijwilligers uit de naad werkten om de getroffenen te helpen. Ja, ervaren schoonmakers van Afrikaanse, Arabische, Turkse en Marokkaanse afkomst die hielpen om de modderzee te verwijderen uit een plaatselijke slagerij, die tot aan de heupen in de drek woelden om persoonlijke bezittingen te redden van mensen die ze niet kenden, waar ze geen enkele relatie mee hebben. Waarom ze naar het rampgebied waren afgereisd vroeg een journalist van de WDR. “In tijden van nood moeten we elkaar helpen”, was het antwoord van een jongeman die slechts twee jaar geleden als Syrische vluchteling in Duitsland was beland. De slager had het er schijnbaar moeilijk mee, aan de ene kant selfie makende ramptoeristen die het werk van brandweer, leger en vrijwilligers bemoeilijkten en aan de andere kant de mensen die hij verafschuwd en tot eergisteren nog als de schuldige aanwees van alle ellende in zijn regio, maar die hem nu bijstonden in deze verschrikkelijke tijden van nood. Of hij bij de verkiezingen weer op de AfD zou gaan stemmen liet hij in het midden. Heldendaden worden tenslotte net zo snel vergeten als lessen uit het verleden.

De Tour is voorbij. De romantiek van winnen en verliezen, vallen en opstaan gaat zich verschuilen achter de beslommeringen van het alledaagse leven. Wellicht zullen er nog spectaculaire overwinningen te zien zijn op de Olympische spelen en later nog in de Vuelta (als die niet wordt geannuleerd wegens de onvermoeibaar uitbreidende pandemie), maar de mooie televisie beelden, de verhalen en het culturele erfgoed van de Tour blijft uniek. We zullen weer 11 maanden moeten wachten op de dag die komen gaat, want een ding is zeker, de Tour wacht op niemand.

Corona kuchen op het plein, een zwart gat en misschien een historische sprint.

Terwijl de politie een man arresteerde in het spookhuis op de Tilburgse kermis, omdat hij met een enge griezelige stem de besmettingscijfers opsomde, won Wout van Aert, na de elfde etappe, ook de twintigste etappe in de Tour. Tien dagen na zijn zegetocht over de Mont Ventoux bleek de renner van Jumbo-Visma ook de beste te zijn in de tijdrit naar Saint-Émilion.

De 24-jarige Deen, Vingegaard, die plots na de uitschakeling van de Jumbo-Visma kopman Primož Roglič, de hete kolen uit het vuur moest halen voor de Nederlandse ploeg, gaf aan de streep in Saint-Émilion slechts 32 seconden toe op teamgenoot Van Aert en wist zo zijn eerste Tour in stijl af te sluiten. In zijn Tour debuut laat hij in het eindklassement toppers als Richard Carapaz, Wilco Kelderman en Enric Mas ver achter zich. De prestatie van het Supermarkt team bewijst maar weer eens dat je ook met een minderheid tot goede resultaten kunt komen. Waar bij voetbal het moeten missen van een van de elf spelers, de winst gelijk tot een onmogelijkheid wordt verklaart, waar men in de politiek nog steeds geilt op regeringen met een meerderheid om een tijdelijke dictatuur te waarborgen, laat men in het wereldje van fietsende snelheidsduivels zien dat men ook met de helft je kunt verheffen boven de concurrentie, gewoon een kwestie van kwaliteit in plaats van een meerderheid van blind volgende, kwantiteit verhogende, hielenlikkers.

Terwijl de goed bewapende en goed georganiseerde honderdduizenden staats-gesubsidieerde Israëlische krakers op Palestijns land nu ook hun religieuze agressie uiten op hun eigen bezettingsleger om de racistische wetteloosheid te beschermen, en al 42 keer dit jaar hun kogels afvuurden op de Israëlische politie en troepen, het dodental na aanleiding van de overstromingen in Oostenrijk, Duitsland, België en Nederland blijft stijgen, Portugal weer op meerdere plekken in brand staat en bij de Avondetappe van de NOS, Neerlands rechtgeaarde burgers elkaar, heerlijk mondkaploos op een overvol plein rond de tafel van Dione, het Corona virus toe kuchte, lag Mark Cavendish op de massagetafel met maar een ding om zich op te concentreren, de aankomst op de Champs-Elysées winnen! Het is de natte droom van elke spurter. Cavendish won al vier keer op de iconische boulevard in Parijs. Straks kan daar een vijfde bijkomen, de Brit zou daarmee het zege-record van 34 etappezeges in de Tour dat hij nu met Eddy Merckx deelt verbreken, maar er zijn natuurlijk kapers op de kust. Wout van Aert bewees zijn topvorm in de tijdrit van gisteren, Jasper Philipsen was er in deze Tour ook al een paar keren kortbij en verder zullen sprinters als Matthews, Colbrelli, Van Poppel, Laporte en Cees Bol een uiterste poging doen om toch nog een overwinning te boeken in deze ronde.

Net nu de hitte het platteland van Portugal in de greep heeft, het ultieme excuus om, met een op hoge toeren draaiende ventilator, futloos in de middag op de bank te hangen, verschuift vanaf nu dat televisie moment naar een ander dagdeel. De Tour beleeft zijn laatste dag en de Olympische spelen zijn door het tijdsverschil verschoven naar juist het koelste moment van de dag. Daar uw onraadreporter nog vele klusjes te verhapstukken heeft, voorziet hij enige gewetensbezwaren opkomen. Het seizoen van de Tourgazet Plagiato is bijna voorbij en de dagelijkse beslommeringen die zich openbaren op deze – misschien niet meer te redden – aardkloot zullen niet meer gespiegeld worden aan de hoogte en dieptepunten van dat rondje door het Fransche land. Een zwart gat doemt op. Het is dus uw plicht, beste wielervrienden, om er vandaag nog eens een keer lekker voor te gaan zitten. Zeker, uw verslaggever weet ook wel dat de eerste 100 kilometer vandaag slechts een parade zal zijn met champagne drinkende overlevenden van 3 weken vallen, opstaan, verliezen en winnen, maar toch, de sprint zou wel eens historisch kunnen worden.

Watersnoodwaanzin, viruswaanzin en waanzinnige aantijgingen over opgevoerde fietsen.

Terwijl de, volkomen van de realiteit losgezongen viruswaanzinnige, sekteleider Willem Engel, de watersnoodramp in Limburg in twijfel trekt en zich, tussen witte poeder neus en liegende lippen door, vergelijkt met P.R. de Vries, omdat die ook altijd de waarheid achterhaalde, bereiden de fietsmatadoren in de Tour zich voor op de tijdrit. Na een dagje toeristisch fietsen van het peloton, moet het vandaag voor sommige tot een explosie van energie komen.  Matej Mohorič won gisteren voor de tweede keer deze Tour de France een etappe in Libourne, na een solo van 26 kilometer. Uw onraadreporter mistte het moment dat de finishlijn gepasseerd werd omdat het tweede scherm nu eenmaal meer aandacht trok. De ramp die in de zuidelijke provincie, Duitsland en België voor immense schade en dodelijke slachtoffers heeft gezorgd, waarbij duizenden mensen hals over kop hun huis hebben moeten achterlaten, is er volgens Engel ‘opeens’ en zou zomaar een hoax kunnen zijn om de “viruswaarheid” uit het nieuws te verdringen. Het maakt pijnlijk duidelijk dat zijn hoofd slechts een leeg hulsel is dat slechts dient om zijn oren uit elkaar te houden en dat deze, naar een dwangbuis solliciterende, leider van de “basket of deplorables”, geen benul heeft wat de invloed is van extreme regenval op rivieren, want hij lijkt niet te begrijpen hoe “het enige gebied boven zeeniveau” kan overstromen.

Ondertussen hebben in de reële wereld de duizenden inwoners van Roermond die donderdag en gisteren zijn geëvacueerd, te horen gekregen dat zij voorlopig nog niet terug naar huis kunnen, en dat het hoge waterpeil nog zeker tot aan zondagmorgen aanhoudt. “Down the river” moeten steeds meer mensen huis en haard ontvluchten en proberen brandweer, leger en andere hulpdiensten te redden wat te redden valt. Twee schermen dus vandaag. Uw onraadreporter moet opschieten, de eerste renners zijn al van het start plateau gereden, de Taalstaat is afgelopen, de personificatie van de kapitalistische uitwassen, Kelder, begint met z’n radio uurtje vol imaginair elitair gebral. Ja, het is tijd om de TV aan te zetten, maar niet voordat we even stilstaan bij slechte verliezers. Ook in het peloton zijn er complotdenkers, verliezers die niet hun eigen prestatie aan een gedegen analyse onderwerpen, maar geheel in de trend van het huidige populisme en “awokeness” de schuld voor hun falen afschuiven op concurrenten met meer passie, kunde, inzet en zelfkennis.

Volgens de Zwitserse krant Le Temps zijn enkele renners in de Tour de France uit eigen beweging een onderzoek begonnen naar UAE Emirates, Deceuninck-Quick-Step, Jumbo-Visma en Bahrain Victorious. De fietsen van deze ploegen zouden ‘een vreemd geluid’ maken. “Het is een vreemd geluid en komt van de achterwielen. Het klinkt metaalachtig, zoals een slecht afgestelde ketting. Ik heb het nooit eerder gehoord”, liet een anonieme Tourdeelnemer na de eerste week aan Le Temps weten. Een andere anonieme renner zei: “We hebben het niet over een motortje in de crank of een elektromagnetisch systeem in de velgen, maar om energieterugwinning via de remmen. Over ‘inertie’ die wordt opgeslagen zoals in de Formule 1.” Toevallig zou het gaan om de ploegen die etappes wisten te winnen. De UCI voerde natuurlijk in de eerste twee weken van de Tour al 720 fietscontroles uit en die waren allemaal negatief. Je kunt je natuurlijk afvragen, nu de doping controles beter functioneren, waarom die andere ploegen plotseling langzamer en minder succesvol in de ronde rijden. Als de feiten zijn zoals ze zijn zou een excuus voor zulks lage verdachtmaking op z’n plaats zijn, maar inmiddels is het sorry zeggen gedevalueerd tot slechts een mededeling zonder enige oprechtheid, we zien onze Koning, Rutte en ministers dat dagelijks doen.

Wie niet te “groot” bleek om toe te geven dat hij een grove fout maakte is Mark Cavendish, hij heeft zijn excuses aangeboden voor zijn woede-uitbarsting voor de start van de negentiende etappe. De Britse sprinter was niet tevreden met zijn fiets en liet dat op niet mis te verstane wijze merken aan een mecanicien. Gisteren, na de etappe van Mourenx naar Libourne verontschuldigde Cavendish zich voor zijn gedrag. Pijnlijk is het wel omdat zijn mecaniciens onvermoeibaar werken en er altijd voor zorgen dat hij veilig op pad kan en succesvol kan zijn. “Ik ben al meer dan tien jaar zeer goede vrienden met mijn mecaniciens. Hoewel ze weten dat ik een kort lontje heb als ik gestrest ben, verdient niemand het om zo’n stem tegen ze op te zetten”, verontschuldigde de viervoudige ritwinnaar zich.

Uw verslaggever gaat de ventilator op een strategische plaats zetten. Het is 40 graden Celsius, de bosbrand dreigingen zijn op het hoogste niveau. De bank staat geduldig te wachten en vooralsnog houdt 20 jaar oude TV het vol. Eerst wat afleiding, de spanning komt als de favorieten van start gaan. Koffie, koek, droge voeten en verkoeling, wat wil een mens nog meer….

Zandzakken rond het Torentje, het peloton een afspiegeling van de maatschappij.

De Messias is dood, de hemel huilt, de natuur maakt korte metten met de geveinsde suprematie van het kapitaal, maar de Tour wacht op niemand. Man tegen man, met vergelijkbaar materiaal onder de kont, een berg en uiteindelijk een winnaar. Het peloton zou, volgens vele analisten en vaak verwoord door de Koning van Biafra*, een afspiegeling zijn van de maatschappij, maar in de samenleving, die de afgelopen decennia neoliberaal en rechtsom is omgebouwd tot een exponent van de donkere middeleeuwen, zijn er helemaal geen winnaars meer. Nieuwe religies ontstaan, nieuwe martelaren worden gecreëerd door populistische saga’s en schuld wordt als roos van de schouders geklopt. De Tour wacht op niemand. Gevallen kopmannen raken binnen een paar etappes in de vergetelheid, de “jonge honden” zorgen voor spektakel en vijfde worden in het algemeen klassement van de heilige ronde maakt meer indruk met een bebloede kin dan met smetteloze witte sokjes. Goed gedaan Wilco, indrukwekkende prestatie Wout, mooie etappe overwinning Bauke!

Terwijl Kia – met 6 jaar garantie – bewijst dat hun kleine Sorento waterdicht is, als een exemplaar zich al drijvend door de straten van Valkenburg een weg baant in de modderstromen, verdween de bolletjestrui symbolisch onder een regenjasje. Wout Poels was ondanks zijn onvermurwbare inzet niet in staat om het prestigieuze bergklassementsshirt naar het schavot in Parijs te brengen. Wit, Bolletjes, Geel. De Sloveen is dit jaar de keizer van het peloton alhoewel zijn moeder toch nog even moest toelichten, vlak nadat Tadej Pogačar nog maar eens liet zien wie de baas is in de Tour de France, dat hij zo egoïstisch niet is opgevoed.

Het peloton blijkt dus helemaal geen afspiegeling te zijn van de maatschappij. De renner met het meeste talent, de sterkste benen, de meest verheven moraal en een onontbeerlijke winnaarsmentaliteit heeft een eerlijke kans om te winnen. Dat staat toch echt in schril contrast met de kansen in een samenleving waar verschillende regels voor verschillende deelnemers gelden. Terwijl Willem Alexander en zijn Maxima de rubberlaarzen uit de Landrover pakken – die lagen er nog van de laatste afschietpartij op het Loo – en zich met een verontrustende blik in de ogen door het Limburgse landschap waden, staat de dementionaire, demissionaire Minister President te oreren over de landelijke impact van het overlijden van P.R. de Vries. De krokodillentranen zorgen voor paniek bij de Haagse brandweer, die uit voorzorg maar gelijk ook zandzakken rond het Binnenhof opstapelen.

De rappe mannen die de bergen hebben overleefd, krijgen weer kans op dagsucces. Gelijk een Limburgse ondernemer plotseling weer kansen ziet door het handen schudden met de koning en een lieflijke knipoog van Maxima, zijn er ploegen waarvan de moraal stijgt bij het aanschouwen van het routeboek. De negentiende etappe vandaag leidt van Mourenx dwars door het bosrijke Les Landes naar Libourne. Op een bergje van vierde categorie na speelt het hoogteprofiel vandaag geen rol. De 207 kilometer lange rit is zo goed als vlak en dus, ja misschien de overwinning in extremis voor Mark Cavendish, waarmee hij het Eddy Merckx record voorgoed tot de geschiedenis van de Tour kan verwijzen. Uw onraadreporter vernam uit betrouwbare bron dat Bauke Mollema een ander scenario voor ogen heeft.

Covid met al z’n varianten en een overstroomd thuisland weerhouden Tom Dumoulin er niet van om komende zaterdag samen met bondscoach Koos Moerenhout naar Tokio te vliegen voor de Olympische Spelen. Vanuit Parijs vertrekken een avond later met een nachtvlucht vanaf de luchthaven Charles-de-Gaulle de Tour-renners Bauke Mollema, Wilco Kelderman en Dylan van Baarle naar de Japanse metropool. De Nederlandse wielrenners zullen daar niet in het olympische dorp verblijven, maar hebben een hotel in Gotemba met uitzicht op de roemruchte Mount Fuji waar het circuit van het wegparcours is uitgestippeld. Afgezonderd op een berg, het lijkt wel de oplossing om te schuilen voor de wereldse problemen in het huidige klimaat. Uw onraadreporter heeft aan den lijve ondervonden wat de impact van “evacueren” is tijdens de overstromingsdreigingen in de Betuwe 3 decennia geleden. Alle persoonlijke bezittingen naar de vliering, een koffer met het nodigste, de kat in een kartonnen doos en wegrijden zonder om te kijken, het lijkt surreëel en dat is het ook. 

De eenzame heuvel in Centraal Portugal lijkt steeds meer – ondanks de af en toe vervaarlijk dichtbij komende bosbranden – een weloverwogen beslissing terwijl die onbewust is genomen tijdens de vlucht voor het steeds harder wordende Nederlandse klimaat, waarbij het weer eigenlijk geen rol speelde. Natuurlijk kijkt uw verslaggever op twee schermen vandaag. De Tour is afleiding, maar al dat Rijn, Waal en Maaswater moet zich nog een weg door het rivierengebied vinden, alwaar familie en vrienden reeds een koffer klaar hebben staan. Laten we hopen dat het niet zo ver komt, alhoewel de herinneringen aan die tijd in een vakantiepark op de hoge Veluwe niet onaangenaam zijn.

* Maarten Ducrot droeg tijdens zijn carrière als profwielrenner de bijnaam 'Koning van Biafra' vanwege zijn tengere lichaamsbouw. (red.)

Waterfietsen, klimgeiten, acteertalent en steile Pyreneeën cols.

Het gaat uw beslist goed af, beste Tourgazet volgers, dat achterover op de bank hangen tijdens deze Tour week. Is het niet fantastisch om een hele middag, verstoken van wereldse perikelen omtrent klimaat, Covid en een verontrustende Rutte, je te concentreren op het prachtige schouwspel dat zich afspeelt in en rondom de Fransche Pyreneeën. Patrick Konrad won de zestiende etappe. De Oostenrijkse kampioen was bij aankomst in Saint-Gaudens, de beste en slimste renner vanuit een vroege vlucht. Het peloton gaf de aanvallers alle ruimte om te strijden om de ritoverwinning, al schoten de favorieten voor het algemeen klassement in de finale nog in gang op het laatste klimmetje.

Gisteren wisselden hoop, vertwijfeling en succes elkaar net zo snel af als het beleid van het Nederlandsche duo op de rechterflank van het demissionaire, dementionaire, door boktor vol morele gaten gevreten kabinet. Het acteertalent van de Colombiaan Carapaz deed tijdens de finale klim, naar de top van de Col du Portet, niet onder voor dat van een alom bekende Portugese voetballer, de hoofdredacteur van de Telegraaf of Johan Derksen die maar blijft roeptoeteren dat de Avondetappe wordt gepresenteerd door een huisvrouwtje, dat meisje van de NOS, terwijl iedere gezonde man maar al te graag zijn hoofd ten ruste zou leggen tussen de twee Mont-Ventoux’s van de lieftallige Dione. Jonas Vingegaard wist op de slotklim bij Tadej Pogačar en de linke ballende Richard Carapaz te blijven en met een laatste sprint inspanning er voor te zorgen dat hij opschoof naar de tweede plek in het klassement.

Vingegaard voelt zich als een vis in het water op 2500 meter boven NAP, terwijl zondag in Limburg een zomerse variant van het elf-steden klunen zijn introductie maakt in de Volta Limburg Classic, die start en finisht in Eijsden, waarbij wordt overgestapt op een waterfiets om de overstroomde stukken van het parcours te overbruggen. Na verluid hebben onder andere Giacomo Nizzolo, Alexander Kristoff, Fernando Gaviria en Nederlands kampioen Timo Roosen al geoefend op een soort van tijdritfiets met drijvers. Het is uit een onverwachte hoek en een tamelijk opmerkelijke wending in de berichtgeving over de klimaatcrisis die de krant van wakker Nederland plotseling maakt. Op de voorpagina prijkt met chocoladeletters de kop dat de burger de ‘peperdure klimaat rekening gepresenteerd’ krijgt. Direct eronder enkele artikelen met hoe die inderdaad peperdure klimaat rekening er in de praktijk uitziet.

Natuurlijk waren er achter het gevecht tussen de 3 klimgeiten vele verhalen die zich voltrokken voor en soms achter de camera van de Fransche televisie reportage. Uran kon het niet bijbenen en verloor een plek in het klassement. Onze bolletjes hoop in bange Pyreneeën dagen, Wout Poels, moet telkens afwegen wanneer hij energie verspelen moet om in Parijs op het schavot te mogen staan. Vandaag is de dag van de waarheid voor onze goedlachse landgenoot. Kelderman kwam in de afdaling van de Col de Val Louron-Azet, de tweede grote klim van de dag, ten val. Het wordt toch echt tijd dat hij dat abonnement van pech op gaat zeggen! Even raakte hij achterop, maar dankzij zijn ploegmaat Emanuel Buchmann kon hij terugkeren in de groep met de gele trui. Natuurlijk gebeurd zoiets op het slechtste moment, zo net voor de laatste klim. Je kunt niet anders dan concluderen dat Kelderman in topvorm is, vallen, opstaan, kapotte kin, doorrijden, inhalen en uiteindelijk toch z’n positie in het klassement vasthouden. Vandaag is het ook voor hem de dag van de waarheid!

In de achttiende etappe krijgen de renners vandaag opnieuw een loodzware bergrit voor de wielen geschoven, met beklimmingen van de iconische Col du Tourmalet en de slotklim naar Luz Ardiden, dat voor het eerst sinds 2011 weer in het parcours is opgenomen. De start van deze bijna 130 kilometer lange Pyreneeënrit ligt in Pau, de plaats die zo verbonden is aan het “binnendoor rijden” op weg van Nederland naar Portugal. Een Tour de France zonder bezoek aan deze toeristische stad is dan ook haast niet voor te stellen. Na de intense strijd op de Col du Portet tussen Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard en Richard Carapaz, gisteren, krijgen de klassementsrenners in deze etappe nog een ultieme kans om tijd te pakken voor de tweede individuele tijdrit op de voorlaatste dag. We hope natuurlijk altijd op Nederlands succes. Wout Poels als winnaar van de etappe en de bolletjestrui is het ideale scenario. Kelderman als eerste van een kopgroep is ook geen slechte gedachte, en wat te denken van Mollema?  We gaan er vandaag nog maar eens een keer voor zitten. Het eerste uur afgestemd op Eurosport DE, de enige zender die uw onraadreporter kan ontvangen welke de etappe vanaf kilometer 1 uitzendt. Daarna is het schakelen tussen de NOS en de Belgen. Concentratie is gevraagd want voor je het weet zit je weer naar een intermezzo te kijken met die volumineuze pappenheimer, die schandvlek voor de wielersport. Nee, dan liever even 5 minuten switchen naar Eurosport of de Belgen om daar het nationalistische gevoel voorgeschoteld te krijgen.

Rode bolletjes, Jumbo Sepp en een vis afslacht medewerker uit Denemarken.

Wout Poels greep gisteren dan wel naast de ritzege in Andorra la Vella, maar deed uitstekende zaken in de strijd om het bergklassement. Bom Dia, beste Tourgazet volgers, op deze onfortuinlijk gedwongen rustdag voor uw onraadreporter, kunnen we terug kijken op een boeiende etappe. Poels sprokkelde voldoende punten om de bolletjestrui weer over te nemen van Michael Woods. Dat gedeelte van de vrijblijvende voorspellingen kwam uit, waar de hoop dat Kruijswijk zich succesvol zou mengen in de strijd kwam tot uiting in de vorm van zijn Deense ploeggenoot die als eerste over de meet in Andorra kwam. 

Het blijkt dat vele renners in het peloton de wegen in dat kleine landje als hun broekzak kennen, dat is eigenlijk opmerkelijk omdat al dat belastingvrije geld uit diezelfde broekzakken zou moeten puilen. Andorra staat ook op het verlanglijstje van Karel Kettingkast en Mevrouw Sputterbret. Nee, niet vanwege het bergachtige, oceaan blik vrije, landschap, ook niet als vestigingsplaats met de bijbehorende belastingvoordelen (dat heeft alleen zin als je een succesvolle, goed betaalde sporter of staatsloterijwinnaar bent), maar het schijnt dat de prijs van een pakkie shag en een volle tank diesel daar nog te betalen is.

Bij Jumbo-Visma hameren ze erop dat het nog altijd maar Vingegaards eerste Tour de France is. Daar was echter niets van te zien in de ritten van de afgelopen dagen, op de Mont Ventoux bracht de jonge Deen geletruidrager Pogačar voor het eerst in de verlegenheid, gisteren was hij zeker een van de beste. Het biedt hoop voor de Nederlandse ploeg, vooral na de tweede overwinning van de ploeg gisteren met Sepp Kuss die op de steile Col de Beixales wist weg te rijden van zijn directe tegenstanders.

Oude rot Alejandro Valverde spartelde nog wel tegen, maar de Amerikaan van Jumbo-Visma bleek uiteindelijk sterk genoeg om een solo van goed vijftien kilometer uit zijn benen te schudden. Een podiumplaats in Parijs lonkt voor de Jumbo-Visma-renner, al blijft het een ontdekkingstocht. Maar het mag intussen voor heel de wereld duidelijk zijn: voorheen maakte hij vis schoon op de Deense afslag, maar in de komende jaren fileert Jonas Vingegaard zijn concurrenten op het allerhoogste wielerpodium!

Vincenzo Nibali stapt uit de Tour de France, om zich voor te bereiden op de Olympische Spelen in Tokio waar op 24 juli de wegrit zal plaatsvinden. Dat maakte zijn team Trek-Segafredo gisteren bekend aan de vooravond van deze tweede rustdag. Nibali was zondag opnieuw in het offensief en finishte als elfde, op 1:22 van winnaar Sepp Kuss. Total Energies zal het in de laatste Tourweek moeten stellen zonder Edvald Boasson Hagen. De ervaren Noor bereikte nog wel de finish in Andorra la Vella, maar haalde de tijdslimiet niet. Boasson Hagen is al de 37ste uitvaller in de Ronde van Frankrijk.

Vandaag de tweede rustdag in de Tour de France. Tadej Pogacar is nog steeds autoritair leider en onze landgenoten konden in de eerste twee weken al drie ritoverwinningen in de wacht slepen. Een beetje trainen, uitrusten en persconferenties geven, een typische rustdag in de Tour. Mollema en z’n ploeg zitten er relaxt bij, Wout Poels geniet van zijn bolletjestrui eb bij Jumbo Visma is de sfeer omgeslagen na alle successen van de afgelopen week. De Belgische Deceuninck-Quick.Step voert de prijzengeld ranking aan na vijftien. Onder meer de vier etappezeges van de Brit Mark Cavendish, de ritzege van de Fransman Julian Alaphilippe en verschillende ereplaatsen brachten al 95.320 euro in het laatje bij het team van Patrick Lefevere. Na twee derde van de Tour staat het Jumbo-Visma op de tweede plaats met 62.640 euro. Het Belgische team Alpecin-Fenix, na de eerste week aan de leiding, vervolledigt de top drie met 61.400 euro. Lotto Soudal staat op de elfde plaats met 18.540 euro. Intermarché-Wanty Gobert moet tevreden zijn met 6.070 euro. Team Qhubeka sluit de rij met 4.980 euro. Of al die bedragen voor of na de aftrek van alle bidonplakkers, wildplassen en rotzooi weggooien boetes zijn is uw onraadreporter niet bekend.

Over wielrennen in zwart-wit, de bezemwagen, valsspelen en George Braque.

Bauke Mollema heeft gisteren de veertiende etappe in de Tour de France gewonnen. Ouderwets gewonnen! Geen computer op de fiets, geen display met informatie over geleverde wattages, bloeddruk en hartslag. Bauke fietst in de traditie van het roemruchte wielrennen, Bauke fietst in “zwart/wit”. De Groninger kwam na een spetterende demarrage uit een 14 renners tellende kopgroep, solo, na een heroïsche inspanning van meer dan veertig kilometer alleen aan in Quillan. We zagen ook Wout Poels nog een paar keer sprinten voor het bergklassement en op de Côte de Galinagues de Canadees Woods uit z’n wiel rijden maar daarna was het helaas gedaan met de energie van de Nederlander. Bauke Mollema zou zijn tweede ritzege in de Tour de France boeken, nadat hij in 2017 ook al eens de beste was in Le Puy-en-Velay. Bau en Lau waren deze week op die manier weer eens herenigd, beide een overwinning, beide op hun typisch eigengereide manier.

Gisterenavond werden we verblijdt met een bijzondere tafelgast in de Avondetappe. Kenny van Hummel – Hummeltje – is nog altijd de eerlijke wielrenner, de nuchtere Hollander en idool van menige Tourvolger in de twee jaren dat hij Parijs probeerde te halen. Hoe vaak zagen we hem voor de bezemwagen uit pedaleren, vermoeid, afgepeigerd en tot de laatste meter happend naar de Peijnenburg koek die Karel Kettingkast met een hengel aan de laatste wagen in de Tourkaravaan had bevestigd. Het waren glorie jaren, ook voor uw onraadreporter.

In schril contrast met de passie en overlevingsdrang van Hummeltje, staat de mentaliteit van de het enfant terrible van de Fransche wielersport, Nacer Bouhanni. Hij komt regelmatig negatief in het nieuws en ook in deze aflevering van de Tour is dat niet anders. De Franse sprinter was weliswaar al enkele keren dicht bij een overwinning in deze Tour, maar dat is nu slechts bijzaak. Op camerabeelden is te zien hoe Bouhanni geholpen wordt door de volgwagen van zijn ploeg Arkéa-Samsic op de Mont Ventoux, waardoor hij onreglementair binnen de tijdslimiet kon aankomen. Met Hummeltje (en andere rode lantaarndragers) in gedachte, een competitie vervalsende manoeuvre, die zoveel onrecht doet aan al die, met minder klimtalent bedeelde, renners in de staart van het peloton. Bouhanni heeft er een handje van om, bij gebrek aan snelheid, talent en oprechte wieler mentaliteit, zich door vals spelen, gevaarlijk gedrag en zelfs collega verneukende capriolen, te handhaven. Hij werd door de Internationale Wielerunie UCI voor twee maanden geschorst na een gevaarlijk manoeuvre tijdens de GP van Cholet. Bouhanni kwakte er, in een sprint, Jake Stewart in de hekken. De Fransman, stond tot 7 juni aan de kant, en het was niet het eerste vreemde manoeuvre van Bouhanni in volle sprint. Hij werd ervoor ook al meerdere malen gediskwalificeerd voor zaken die niet door de beugel kunnen. Tijd om eens een puntensysteem in te voeren zodat zulk soort “wielrenners” kunnen worden verbannen uit het peloton!

Het Peloton snelt vandaag in de etappe naar Andorra la Vella opnieuw de bergen in. Over een afstand van ruim 191 kilometer beklimmen de renners vier Pyreneeëncols, dus het belooft een belangrijke dag te worden voor de klassementsrenners. Gisteren bleek de, door uw verslaggever, omschreven noodzaak van Mollema om zich te laten zien aan de kop van de wedstrijd een welkome uitkomst van de voorspelling. Vandaag beginnen we zoals elke dag weer bij nul. Natuurlijk heeft de ene renner het wat rustiger aan gedaan in de afgelopen week, om vandaag te kunnen schitteren, de ander om deze dag gewoon te “overleven”. In het schilders dorp Céret, in het dal van de Tech, wordt het startsein gegeven. Onder anderen beroemde kunstenaars als Pablo Picasso, Georges Braque en Juan Gris verbleven hier korte of lange tijd. Het wordt dan ook wel het Mekka van het kubisme genoemd, een weetje voor een van de vaste lezers van de Tourgazet Plagiato, die zich waarschijnlijk allang heeft ingelezen over “De Portugees”, het eerste schilderij van Braque waarin de gestencilde belettering zijn intrede deed. Volgens Georges Braque vertegenwoordigt de belettering een overgang tussen synthetisch kubisme en analytisch kubisme, maar de renners, met uitzondering van Bauke Mollema, zullen slechts in de cijfers geïnteresseerd zijn die de stijgingspercentages en kilometers aangeven vandaag.

Vanuit de start krijgen de renners meteen de eerste klimmetjes voor de wielen met de Col de Llauro en de Col de Fourtou. Het zijn slechts opwarmertjes voor de beklimmingen die later in de etappe volgen, de Montée de Mont-Louis, de Col de Puymorens, de Port d’Envalira en de Port d’Envalira op 2.408 meter hoogte. Daarna volgt een lange afdaling die uiteindelijk uitkomt in Andorra la Vella, de aankomstplaats van deze etappe. De renners rijden echter niet helemaal naar beneden, want in Encamp slaan ze rechtsaf naar de vele haarspeldbochten van de Col de Beixalis. Na de top is het via Anyós nog 14,5 kilometer naar de meet, en de tweede, voor vele renners welverdiende rustdag van de Tour. (Dat geeft uw reporter de gelegenheid om die dag te besteden aan de afronding van het spierenspaltende project der laminaatleg kunst). We kijken uit naar de aanval van Jumbo-Visma renner Vingegaard, een geweldige dag voor klassementsrenner Wilco Kelderman, een Pogačar met menselijke trekjes en een kopgroep met Kruijswijk en Poels. De werkelijkheid zal wellicht minder Hollands Nationalistisch zijn, we zullen het zien… ze gaan van start!

Plezier, talent, record en hulde voor de uitvallers!

Wielrennen, beste Tourgazet Plagiato volgers, kan een passie zijn, kan een ideaal beroep zijn omdat je nu eenmaal met een talent – en karakter - geboren bent, kan een plezierige vrijetijdsbesteding zijn. Dat het ook allemaal kan samen vloeien bewijst Laurens ten Dam. Uw onraadreporter volgt zijn “Live Slow, Ride Fast” en kijkt met bewondering hoe een voormalige held uit het Tour de France peloton steeds weer opnieuw uitdagingen weet te vinden en daardoor de nodige avonturen beleeft.

De Tour is natuurlijk geen gewone wedstrijd, geen gemoedelijke vrijetijdsbesteding, maar eerder een toernooi met gladiatoren die, vooral de laatste jaren, door steeds hogere snelheden, een parcours dat wordt uitgekozen naar spektakel capaciteit en wordt gekenmerkt door een veranderend straatbeeld met steeds meer obstakels, tot helaas soms met dodelijke slachtoffers aan toe, ten strijde trekken. Vele halen de finish in Parijs niet, soms door gebrek aan uithoudingsvermogen, soms door carrière toekomstige overwegingen, maar steeds vaker door gebroken ledematen en met asfalt vervangen huidoppervlak. De winnaars worden opgehemeld en met hun prestaties op een voetstuk gezet, maar ook zij die in het heetst van de strijd onvrijwillig, hetzij via een ambulance of een ploegleiders wagen, moesten verlaten verdienen genoemd te worden. Jasha Sütterlin, Ignatas Konovalovas, Cyril Lemoine, Marc Soler, Robert Gesink, Jack Haig, Caleb Ewan, Primoz Roglic, Nans Peters, Tim Merlier, Jasper De Buyst, Arnaud Démare, Jacopo Guarnieri, Bryan Coquar, Anthony Delaplace, Stefan De Bod, Nicholas Dlamini, Loic Vliegen, Jonas Koch, Tony Martin, Clément Russo, Tosh Van der Sande, Miles Scotson, Tiesj Benoot, Dan McLay, Victor Campenaerts, Luke Rowe, Peter Sagan, Michael Gogl, Roger Kluge, Simon Yates, Lucas Hamilton en vandaag voor de start ook nog Warren Barguil en Søren Kragh Andersen vanwege een mogelijke hersenschudding. We moeten nog een volle week, met afdalingen en zware etappes, en de Tour is pas voltooid wanneer de meet op de Champs-Élysées is gepasseerd.

Mark Cavendish heeft gisteren dus geschiedenis geschreven in de Tour de France. In Carcassonne was de Britse renner de sterkste in de massasprint en daarmee evenaarde hij het 46 jaar oude record van Eddy Merckx van 34 dagzeges in de Tour. Op de 93ste verjaardag van de Adelaar van Toledo, Federico Bahamontes, koerste het peloton van Nîmes naar de massasprint in vestingstad Carcassonne. De 34 overwinningen van Cavendish en Merckx vergelijken is hetzelfde als de bekende “appels met peren” vergelijking. Merckx won alles, over bergen, in tijdritten en klassementen. Cavendish is na iedere overwinning – en op onbewaakte momenten, soms in het holst van de nacht thuis terwijl hij met vrouw en kinderen in diepe slaap was – gecontroleerd op doping. Zoals gezegd, geen vergelijking.

De veertiende etappe gaat vandaag van start in Carcassonne en finisht ruim 183 kilometer verderop in Quillan. Voor het eerst doemen de Pyreneeën op in het routeboek, dus gaat de Tour langzaamaan de beslissende fase in. De karavaan gaat dus verder waar ze gisteren gebleven was, en heeft na 77 kilometer een ontmoeting met de Col de Montségur, maar voor de renners daar aankomen, moeten zij eerst de slingerweg met stijgingspercentages tot veertien procent overwinnen. Eenmaal over de top, is de Col de la Croix des Morts, de naam doet weinig goeds vermoeden, nabij. Via een omweg komt het peloton – of de kopgroep – aan bij de Col de Saint-Louis, waar ze via het spectaculaire Viaduc de l’Escargot, de top moeten zien te bereiken. Nu kan uw onraadreporter wel over favorieten speculeren, maar tijdens deze Tour is bewezen dat alles mogelijk is. De klassementsrenners zullen wellicht hun kruit droog houden tot de rit van zondag met aankomst in dwergstaat Andorra, maar ook daarin kunnen we verrast worden, wil je winnen moet je aanvallen tenslotte. Wout van Aert is in de stemming, Wilco Kelderman zal iets moeten verzinnen om in de top 3 te geraken, Mollema heeft nog iets te bewijzen en voor Wout Poels kan die ene dag in de bolletjestrui toch ook niet aan alle verwachtingen voldoen. Uw verslaggever gaat er voor zitten. Eindelijk een echte Zaterdag Tourdag!

Brommers, bergen, sprints, methaan en spierkracht.

Tweede in de sprint op dinsdag, winnaar over een dubbele Ventoux, rustig aan doen. Drie compleet verschillende dagen voor Wout van Aert die woensdag nog de grote triomfator was in de etappe over de Mont Ventoux, maar gisteren genoot van een relatief rustige dag in het zadel. Het gaf uw onraadreporter een goed inzicht over hoe je met inspanningen moet omgaan; touwtje strak, touwtje laten vieren! De wederopstanding van de Jumbo-Visma ploeg was indrukwekkend tijdens de dubbele Mont-Ventoux etappe. Je kunt de spanning van de etappe aflezen aan de momenten van in slaap dommelen, geloof uw verslaggever, die momenten waren nagenoeg niet aanwezig afgelopen woensdag! Dat ene korte moment waar Jonas Vingegaard een versnelling plaatste in de slotfase van de monsterklim, bleek een aanval die zelfs geletruidrager Tadej Pogačar niet kon volgen. Even, heel eventjes maar, leek de Sloveen een verslaanbaar mens in plaats van een buitenaardse pedaaltrapmachine.

Terwijl in Arnhem Gijs Schalkx zijn eerste rondjes op de “Slootmotor” reed, was het donderdag Nils Politt die zijn tanden bloot lachte aan de finish in Nîmes. De Duitse hardrijder van BORA-hansgrohe wist in de twaalfde etappe solo over de streep te komen. Nee, uw onraadreporter zag hem niet in beeld maar moest het doen met radio Tour, de laatste lootjes laminaat leggen bleken weliswaar succesvol en na tevredenheid van de huiseigenares, maar de donderdag bleek maar weer eens dondersgoed de consequenties van ouder worden te benadrukken. Nu zie ik al die verwarde blik onder uw wenkbrauwen beste wielervrienden; wat is dat nu weer, een “Slootmotor”.

Ik ga het u uitleggen, mijn enthousiasme over dit fenomeen is net zo groot als over het bericht dat Laurens Ten Dam zijn eerste Gravelrace als weder opgestane profwielrenner heeft gewonnen. Wat als je met je oude brommert gewoon kon tanken uit de sloot of stadsvijver? Gijs Schalkx bedacht een heel speciaal concept: de Slootmotor. Hij is net klaar aan de Arnhemse ArtEZ University of the Arts, afdeling Product Design, waar hij nu cum laude is afgestudeerd en zelfs het predicaat excellent kreeg van zijn docenten. Nou, die is echt van het padje, zal de gegoede, Duits scheurijzer rijdende, burgerij denken. Een man, in waadpak en mét schoffel, die een stadsvijver inspringt én daarbij een omgekeerde speciekuip met drijvers meeneemt om onder water te gaan schoffelen? Schalkx heeft een hekel aan bedrijven als Shell; die van alles beloven over een betere wereld, maar dat niet nakomen. Dus bedacht hij een manier om zelf brandstof te produceren en daar zijn motor op kan laten rijden. Acht uur schoffelen voor twintig kilometer rijden zorgt er voor dat het de beste twintig kilometer van je leven zijn, volgens de jonge uitvinder, onbetaalbaar.

Achterop zijn motor bouwde hij een doorzichtig reservoir met een soort grote condoom erin. Daarna rijdt Schalkx met een gevulde methaantank wel twintig kilometer ver. Maar hoe kom je dan aan dat methaan uit de sloot of de vijver? Je moet er hard voor werken. Methaan zit in de bodem van een vijver of sloot. “Dat komt soms spontaan vrij, maar je kan het ook een handje helpen. En dan komt een cursus schoffelen goed van pas”, zegt Schalkx lachend. ,,Met een omgedraaide speciekuip of drijvers vang je het gas op door eronder te schoffelen. In het reservoir van de motor, achterop de motorfiets, pers je dat methaan met een omgekeerde fietspomp op druk. En zo oogst je in feite je eigen brandstof uit de sloot. Dat tankstation heb ik daarom maar Plompstation genoemd in plaats van pompstation.” Uw verslaggever is onder de indruk. De wereld heeft meer creatieve mensen als Schalkx nodig, al was het maar om het “omdenken” te promoten en alternatieve processen in gang te zetten.

Natuurlijk is het nog beter om gewoon de fiets te nemen, ook daarmee kun je snelheden als die van een motor bereiken, bergaf, dat wel natuurlijk. Hier in het Portugese landschap zullen weldra de gevolgen van elektrische fietsen, auto’s en motors duidelijk worden. Grote gaten in de grond, mijnen die complete hectares natuur verwoesten omdat het lithium nu eenmaal ergens vandaan moet komen. Goed, dat zijn onderwerpen die elders dan in de Tourgazet Plagiato hun aandacht zullen moeten krijgen. We gaan ons vandaag en in het weekend weer concentreren op de prestaties in de Tour, waar de organisatie meer verdient aan het uitdelen van boetes wegens wildplassen, bidonnetjes plakken of weggooien, dan ze uitkeren aan prijzen. Vandaag is er misschien wederom een kans voor Mark Cavendish. Marianne Vos blijkt voor de Britse sprinter een inspiratiebron te zijn, Vos boekte donderdag haar dertigste ritzege in de Giro d’Italia Donne. “The absolute greatest of all time“, haalde Cavendish de loftrompet naar boven voor zijn vrouwelijke collega. Waar Vos in Italië bezig is met het schrijven van wielergeschiedenis, kan Cavendish vandaag naar een uniek record sprinten. Hij is dus nog maar één zege verwijderd van het ritzege record van Eddy Merckx. De Belg boekte in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw 34 etappezeges in de Franse rittenkoers, Cavendish staat na een hattrick in deze Tour op 33 stuks. We gaan onze vrijdagmiddag er weer voor opofferen, ploffen op de bank, schakelen over naar de Belgen, Eurosport DE of ARD-One wanneer de NOS de live uitzending later begint dan de anderen of onderbreekt voor de commentaren van mislukte dopingzondaars met een ere baantje bij de publieke omroep. Veel plezier!

Mont Ventoux, het vege lijf en dat wat gisteren gebeurde.

Rustdag, gelukkig een dag om bij te komen van 2 dagen vol bewegingen die uit de spier herinnering van uw verslaggever waren gewist. Terwijl Cavendish, voor de derde maal deze Tour, gisteren als eerste over de meet kwam, probeerde uw onraadreporter bij thuiskomst zich uit de voiture te manoeuvreren, dat duurde even. Nog nooit is de pijn in knieën en bovenbenen zo heftig geweest als na 2 dagen laminaat leggen, ook niet tijdens de, reeds ver achter ons liggende, periode dat de Grebbeberg dagelijks werd beklommen en toertochten van boven de 600 kilometer werden gereden. Het schijnt nog steeds een motto te zijn dat op mijn lijf is geschreven, niet te snel, geen haast, met beleid, geen brekende touwtjes. Gisteren was dus een vergissing van jewelste.  

De renners moeten vandaag maar liefst tweemaal de Mont Ventoux beklimmen. Wilco Kelderman, de nummer zeven van het klassement en hoogst genoteerde Nederlander, is geen liefhebber van de klim. “Natuurlijk, het is een speciale klim en een plek met een rijke historie, maar het is ook een klim die ik niet heel graag doe”, zei hij eerlijk tegen een van de informanten van Karel Kettingkast. De etappe van vandaag gaat van Sorgues naar Malaucène, telt vijf beklimmingen. De laatste keer dat de Tour de Mont Ventoux bezocht was vijf jaar geleden. De editie van 2016 ging meteen de geschiedenisboeken. De overwinning die dag was voor Thomas De Gendt, maar wat iedereen vooral is bijgebleven zijn de beelden van Chris Froome die in de gele trui een stuk de berg omhoog rende na een val. Kelderman beklom de Mont Ventoux eenmaal. Vorig jaar maart, in de derde etappe van Tour de la Provence eindigde hij als zevende.  De Mont Ventoux is ook een plek met een rijke Tourhistorie. De dood van de Brit Tom Simpson in 1967, het duel tussen Lance Armstrong en Marco Pantani in 2000 en het rennen van Froome in 2016 zitten in het collectieve wieler geheugen.

Natuurlijk zal de dag van gisteren de geschiedenis ingaan als de dag van de aanslag op P.R. de Vries. Vreselijk voor hem, zijn geliefden en naasten, verontrustend voor Nederland en de manier waarop het openbaar ministerie, de politie en bestuurders de controle hebben verloren in de laatste 10 jaar. Er was vaak een P.R. de Vries nodig om juist bovengenoemde overheidsorganisaties te corrigeren, onschuldigen vrij te krijgen, daders op te sporen en deksels van doofpotten los te wrikken. P.R. de Vries, voetbalmakelaar, privédetective, intermediair tussen criminelen en officieren van justitie, RTL-Boulevard duiding specialist, late night show televisie tafelgast, met als enige ontbrekende tafel die van de Avondetappe. Journalist? Persconferentie van Rutte, Grapperhaus, Halsema; een aanslag op de vrijheid van meningsuiting, een aanslag op de persvrijheid, een aanslag op de democratie. Teksten die niet echt in verhouding staan met een afrekening in en door het criminele circuit. Meneer de Vries doet z’n werk en onderzoek, in tegenstelling tot rechercheurs, in alle openheid. Ontmoet criminele kopstukken op dicht beboste plekken, heeft zich als een soort intermedium officier van justitie genesteld tussen aanklager en kroongetuige. Geen anonimiteit, onrealistisch “stoer” en angstloos, media geil. Natuurlijk is al die honger naar aandacht geen reden om 5 kogels op je afgevuurd te krijgen, maar het is niet voor niets dat menige onderzoeker en rechercheur onherkenbaar in beeld worden gebracht, het werk wat ze doen trapt menige crimineel pijnlijk op de tenen, met alle gewelddadige stuiptrekkingen als gevolg. P.R. de Vries heeft veel teweeggebracht, vele duistere gebeurtenissen en dwalingen van justitie aan het licht gebracht, daarmee kwalificeert hij zich expert, maar de aanslag op hem is geen aanslag op het “vrije woord” of de democratie.

Sommige zaken moet je gewoon niet in het openbaar doen, zeker niet als er een draaiende videocamera in de buurt is, dat geldt voor recherche werk, maar bijvoorbeeld ook voor het weggooien van afval. Davide Ballerini, Jonas Rickaert, Dries Devenyns en Wout van Aert werden geconfronteerd met een boete van 500 (belasting ontduikende) Zwitserse Franken en  25 strafpunten in het UCI-klassement, wegens het weggooien van afval buiten de daarvoor bestemde zones. Reto Hollenstein van de Israel Start-Up Nation formatie, kreeg een boete van 200 Zwitserse Franken voor het urineren in het openbaar, alsof er een andere mogelijkheid is wanneer je urenlang achtereen op de openbare weg een wedstrijd afwikkelt. Er komt nog een dag dat de ASO of UCI, Dixi’s langs het parcours gaan plaatsen en plaspauzes gaan inlassen.

Over een paar uur, een tube Voltaren Emugel, wakker makende koffie, een plakkie roggebrood met kaas en een stapeltje strategisch geplaatste kussens op de hangbank om het vege lijf te ontlasten, is het zover. Na een welverdiende rustdag en een niet al te uitputtende etappe naar Valence is het vandaag weer aan de klimmers in deze Tour. De elfde etappe trekt liefst twee keer over de flanken van de iconische Mont Ventoux, een beklimming in de Provence die bij veel renners angst inboezemt. Verstoppertje spelen is er niet bij voor de klassementsrenners, maar toch verwacht ik niet dat de Tadej Pogačars van deze wereld zullen strijden om de ritzege. Voor veel renners is het de komende etappes een kwestie van moeten, in de hoop de Tour van nog wat glans te voorzien. Ik denk daarbij aan Miguel Ángel López, Alejandro Valverde, Nairo Quintana, Sergio Higuita, Esteban Chaves, Sepp Kuss en Steven Kruijswijk. Natuurlijk hopen we op een aanval van Kelderman of Wout Poels, misschien dat Mollema “de benen” heeft? We zullen het zien aan het eind van deze woensdag middag. Uw onraadreporter zal zich stil, ongeroerd, spieren ontlastende houding zoekende, op de bank vleien. Morgen de zwaarst wegende laatste laminaat lootjes, vooralsnog geen uitnodigende gedachte.

Rustdag, voorovergebogen over wereldkampioenen en mannen met moraal.

Met applaus kwam hij over de streep afgelopen zondag in Tignes. Nicholas Dlamini kwam om 19.01 uur, bijna een uur na het verstrijken van de tijdslimiet, alsnog over de finish line. De tijdslimiet was neergezet op 37.20 minuten vanaf het moment dat de Australische klimmer van AG2R Citroën Ben O’Connor zijn eerste ritzege in de Tour behaalde tijdens deze koude, natte, Alpenetappe. Dat was om klokslag 18.15 uur en de organisatie vond het welletjes, maar moest echter wachten op Dlamini. De coureur van Qhubeka NextHash was eerder in de loodzware bergetappe ten val gekomen. Maar in de bezemwagen stappen? Nee, dat deed hij niet. Even na 19.00 uur - officieel buiten tijd en dus uit het klassement geschrapt - rolde hij verkleumd over de streep. Er was geen enkele reden om niet in een auto te stappen, en de laatste kilometers van die helse Alpen dag links te laten liggen en rechtstreeks richting hotel te rijden. Soms overstijgen trots, gevoel voor eigenwaarde en moraal, alle rationele redenen om af te haken.

De rustdag van gisteren, beste wielervrienden, bleek voor uw onraadreporter allerminst een dag van reflectie en terugkijken op een week vol drama en sportieve hoogtepunten. De consequenties die deze deeltijd baan als verslaggever met zich mee brengt moge duidelijk zijn. In plaats van luieren en op adem komen in een strandstoel, zat uw reporter een dag lang op de kale knieën, een houding die de komende week nog wel vaker zal worden ingenomen, ergo: het leggen van een paar honderd vierkante meter laminaat! Net zo doorweekt als de wielrenners, inclusief hongerklop en pijnlijke spieren, steeg uw verslaggever wel in de voiture! Vandaag staat het geen gisteren tot een kortademige klaagzang leidde, wederom op het programma. Het volgen van de Tour zal zich de komende dagen beperken tot de finale en de hoogtepunten zoals die gepresenteerd worden door, die zo opvallend tuttig geklede, Dione aan de avondetappe tafel.

Terwijl tijdens die koude en natte omstandigheden van zondag o.a. de sprinters Bryan Coquard en Arnaud Demare buiten tijd eindigde en Tim Merlier onderweg al op gaf, overleefde “good old” Mark Cavendish de tweede Alpenrit wel en haalde zo zonder kleerscheuren de eerste rustdag en start daarom ook vandaag in de groene trui. Ver achter alle anderen en toch met het gevoel van een winnaar over de streep komen, misschien is dat wel het karakter waar op het selectieproces toe resulteert bij de zoektocht naar helden, al hoewel dat per werelddeel anders uitpakt natuurlijk. Hier op het vasteland van Europa, met als zelf uitverkoren middelpunt dat dwaze, met grootheidswaanzin besmette, staatje liggend onder de zeespiegel, zien helden en kampioenen er natuurlijk anders uit dan aan de andere kant van de oceaan. Daar volstaat het om 76 hotdogs naar binnen te wurmen in 10 minuten. Ja echt, de Amerikaan Joey Chestnut, heeft zondag zijn eigen wereldrecord verbroken. Tijdens een wedstrijd in New York verorberde hij 76 stuks, inclusief broodje, in 10 minuten. Chestnut, bijnaam "Jaws", won voor de veertiende keer in vijftien jaar “Nathan's Hot Dog Eating Contest”. Het is een internationaal evenement dat telkens op 4 juli, de Amerikaanse nationale feestdag, plaats vindt, en daarom is hij ook gelijk “wereldkampioen”. Nou noemen ze daar in de USA hun lokale en nationale competities al snel “word league”, een eigenaardig, narcistisch trekje dat bij meerdere onderwerpen komt boven drijven in het land waar de Dodge General Lee, de langbenige Catherine Bach en een joint rokende Willie Nelson samen het lamleggen van een corrupte sheriff romantiseren.

De bergetappe naar Tignes heeft Tadej Pogačar nog steviger in de gele trui gezet. Wout van Aert viel weg uit de top van het klassement, Ben O’Connor is een nieuwe nummer twee. Het verschil tussen Pogačar en de andere topfavorieten is al meer dan vijf minuten. Hier onder even op een rijtje de verschillen tussen de klassementsrenners

Tadej Pogačar staat ver voor de anderen, 2. Ben O’Connor op 2m01s,  3. Rigoberto Urán op 5m18s, 4. Jonas Vingegaard, die de ijzers nu uit het vuur moet halen voor de Nederlandse supermarktteam op 5m32s, 5 Richard Carapaz op 5m33s, 6. Enric Mas op 5m47s, Wilco Kelderman staat nog steeds de 7^e plaats op 5m58s, 8. Alexey Lutsenko op 6m12s, 9. Guillaume Martin op 7m02s. 10. David Gaudu op 7m22s. Wout Poels staat 18e op 25m59s, de belg in Hollandsche dienst Wout van Aert 20^e op 27m23s, Bauke Mollema 23^ste op 36m00s. Renners die voor de start van de tour als favorieten te boek stonden, zijn in het klassement al ver achterop geraakt, zo staat Simon Yates 27^ste op 37m48s, Geraint Thomas 28ste op 39m42s, Vincenzo Nibali 29^ste op 41m25s en helaas staat Steven Kruijswijk als 40^ste al op 47minuten en 44 seconden.

Vandaag, na de zware Alpenetappes en de rustdag, krijgen de sprinters weer een kans om te strijden voor de zege. Van Albertville gaat de route via slechts een klimmetje van vierde categorie naar de vlakke aankomst in Valence. Een nieuwe kans voor de sprinters, een nieuwe kans voor Mark Cavendish? U zult het zien, beste wielerliefhebbers, uw onraadreporter gaat weer een dagje voorovergebogen zagen en “klikken” met Radio Tour op de achtergrond. Uiteindelijk dan toch nog door de knieën voor de aanlokkende vergoeding die dat met zich meebrengt, in plaats van het bankhangen en halverwege een vlakke etappe wegdommelen om net voor de sprint wakker te schrikken. Het besteden van de tijd, die nu eenmaal in enkelvoud kan worden genuttigd, is het zorgvuldig afwegen waard. Een afweging die bijna net zo belangrijk is als het achterom kijken als je met 80 kilometer per uur op 2 smalle fietsbandjes een berg af raast….

Twee etappes vol spektakel en verdriet

Twee dagen vol spektakel, beste wielervrienden. De Tour van dit jaar blijkt een aaneenschakeling van teleurstellende resultaten, fantastische hoogtepunten en de conclusie dat er toch echt 1 renner boven het maaiveld uitsteekt. Favorieten haken af door ongelukkige valpartijen en de gevolgen daarvan, renners met een tegenvallend resultaat in de tijdrit herpakken zich en blijken de strijd nog niet op te geven voor de tweede plaats in het klassement. Er moet wel heel veel pech op de Fransche wegen liggen wil de leider in het klassement, Tadej Pogačar, nog van zijn positie worden verstoten. Uw onraadreporter concludeert dat het “best wel” een succesvolle Tour is voor de renners uit de lage landen.

Wout Poels had gisteren één missie: zoveel mogelijk bergpunten verzamelen om de leiding over te nemen in het bergklassement. Hij koos de enige strategie die tot succes leidt. “Alleen maar aanvallen, aanvallen, aanvallen”, zei hij na afloop. In het bergklassement staat hij met 23 punten voorlopig riant aan de leiding. De bolletjes trui is voorlopig dus een Nederlandse aangelegenheid. Na een week lang de gele trui voor Van der Poel, Wilco Kelderman op een verdienstelijke zevende plaats - met ruimte voor verbetering - in het algemeen klassement en tot nu toe iedere dag een Nederlander op het podium gaat het helemaal niet zo slecht. Natuurlijk is het spijtig voor de enige Nederlandse ploeg dat ze hun kopman zagen vallen, opstaan en uiteindelijk toch dankzij zijn verwondingen zien achter geraken, maar de Nederlanders in “buitenlandsche dienst” laten zich uitdrukkelijk gelden in het peloton.

Jonas Vingegaard is, nu Primož Roglič en Steven Kruijswijk zijn uitgeschakeld voor een goed klassement, de klassementskopman van Jumbo-Visma in de Tour de France. De Deen eindigde gisteren keurig als tiende in de eerste Alpenetappe naar Le Grand-Bornand en is in het klassement opgeschoven naar de vijfde plaats, op exact vijf minuten van de voorlopig ongenaakbare Tadej Pogačar. Het is een min of meer gedwongen keuze van de Jumbo-Visma leiding om dan toch nog drie Nederlandse renners in de selectie op te nemen, ze moeten de sponsor tenslotte bevredigen en zorgen dat de schijn wordt opgehouden dat het hier om een Nederlandse wielerploeg handelt. Aan talent van eigen bodem geen gebrek, maar de duurst betaalde (buitenlandse) renners moeten nu eenmaal hun waarde kunnen bewijzen. Het team zal het dus in de komende Tourritten moeten stellen zonder Primož Roglič. De Sloveen heeft, in samenspraak met zijn ploeg, besloten om uit de ronde te stappen, hij heeft nog te veel last van zijn blessures en richt zich op nieuwe doelen. Geen wonder dat ze zo happig zij om Wout Poels naar de Jumbo-Visma ploeg te halen. Tip van een ervaren wielerverslaggever; “Wout, Doe het Niet!!”

Wout Poels zou enkel en alleen maar “in beeld” zijn bij Jumbo-Visma om de ploeg rondom Primoz Roglic voor het hooggebergte te versterken, hun Nieuw-Zeelander George Bennett zou dicht bij een overgang naar UAE Emirates zijn. Ook is er nog altijd geen duidelijkheid over de toekomst van Tom Dumoulin, die pas na de Olympische Spelen een beslissing neemt over zijn toekomst. Inmiddels heeft Jumbo-Visma voor de komende jaren al de Australiër Rohan Dennis en de Fransman Christophe Laporte vastgelegd. Het team moet, en daar komt het cordon aan Nederlandse “knechten” in beeld,  echter ook een Nederlandse identiteit behouden met Jumbo Supermarkten als hoofdsponsor. Het minste wat je van de enige Nederlandse ploeg zou mogen verwachten is dat ze volgend jaar de Tour rijden met een Vaderlandse renner als kopman, er is keus genoeg!

Twee jaar nadat een modderstroom een aankomst in Tignes voorkwam doet de Tour de France, vandaag, een nieuwe poging om te finishen in het populaire skioord. De negende etappe is opnieuw een dag voor de klimgeiten van het peloton. Het bijna 145 kilometer lange parcours kent maar liefst vijf gecategoriseerde beklimmingen. Uw verslaggever gaat het allemaal bekijken vanaf de bank. Of er details te bespreken vallen zullen we nog wel zien. Natuurlijk zal er vanzelfsprekend weer het een en ander aan malheur te melden zijn en een succesverhaal is natuurlijk op handen, er is tenslotte altijd een winnaar. De rode draad in de berichtgeving over deze Tour is in ieder geval dat de meeste ”experts” die hun commentaar mogen geven op de wedstrijd – uitgekozen omdat ze zelf enige successen in het wielerpeloton hadden – voormalige dopingzondaars zijn die hun overwinningen te danken hadden aan pilletjes en bloedtransfusie. Het is een armoedige aanblik om de zogenaamde glorierijke beelden terug te zien van prestaties waarvan je weet dat ze “onder invloed” zijn geleverd.