Ahwel beste wielervrinden, duidelijk is dat we veel weten, maar niet begrijpen waarom. Zoals de politie in de Duitse deelstaat Beieren zich realiseert dat er een luchtje zit aan de verdwijning van een vrachtwagen met 20 ton kaas, het zelfrespect van Mark Rutte trumpiaans anaal is teruggeduwd naar de krochten van zijn inwendige ego, is het wel duidelijk dat een kans op de overwinning in de Tour, na slechts 10 etappes, ook is verdwenen voor alle andere deelnemers dan de man in het geel. Waar de Germaanse politie zoekt naar een vrachtwagen met 20 ton geurende Emmentaler, die onderweg was van het Duitse Bayreuth naar een klant in Frankrijk, zoeken ploegleiders, coureurs en analisten naar een formule om dan toch nog maar een tweede of derde plek op het Tourpodium in Parijs te behalen.
De vermiste lading gatenkaas is naar schatting 80.000 euro waard. Opvallend is dat het transport geregeld was via een online portaal en waarbij men nu geen idee heeft, integenstelling tot waarheen Tadej Pogacar pedaleerde, waar de Bulgaarse vrachtwagenchauffeur eigenlijk naartoe is gereden.
De Sloveense wereldkampioen ging in het Centraal Massief opnieuw solo, en weer kon niemand hem volgen. Het had veel weg van de dreun die hij eerder deze Tour de France uitdeelde in de Pyreneeën. De overwinning van gisteren in de tiende etappe was geen dreun. Eerder een tikje. Maar zijn concurrenten voelden 'm wel.
Terwijl de verslagen en aangeslagen Vingegaard op de rollerbank uitfietste, vroeg Marc Reef, ploegleider van Visma-Lease a Bike, zich af of het nog wel zin heeft om met Pocacar te concurreren. "Pogačar maakt een heel sterke indruk. Hij wint hier weer met 44 seconden voorsprong. Jonas is heel goed”, zo loog hij hoorbaar tegen een ingeburgerde bron van de Tourgazet Plagiato, “maar dit is wel wat de situatie is."
Realistisch zijn betekent: erkennen dat het geregeld voorkomt dat een lading zuivelproducten wordt ontvreemd en nooit wordt teruggevonden, zoals ook Steven de Jongh, ploegleider van Juan Ayuso bij Lidl-Trek, inziet dat je in een heuvelachtige 166 kilometer lange etappe weinig tot geen kans maakt tegen de Sloveen. "Niemand kan hem volgen. En als je hem probeert te volgen, merk je dat al na een paar seconden en verlies je nog meer tijd," aldus de Jongh. Net zoals de prijs van kaas- en melkproducten de afgelopen jaren fors gestegen is, is ook een etappewinning in de Tour commercieel gezien steeds winstgevender. Daarmee zijn zowel een vrachtwagen vol kaas als een Tour-etappe aantrekkelijker geworden. Kaas voor criminelen om te verkopen op de zwarte markt, Tour-etappes voor, een door groot kapitaal bijeengekochte, wielerploeg. Werd in het verleden nog wel eens een etappe overwinning gegund aan een vluchter, als de gele trui niet werd bedreigd, is de huidige realiteit zo dat er geen plaats is voor compassie. De Tourkaravaan is een afspiegeling van de maatschappij waarin de concurrentie gewoon wordt opgekocht. Wat moet de rest dan nog? "Het is proberen erachter zo hoog mogelijk tempo te rijden. Samenwerken. En dan kijken wie daar het sterkste is." De rest fietst voor de kruimels, beaamt De Jongh.
De strijd om de podiumplekken achter Pogačar lijkt spannender. Tussen de nummer twee Vingegaard en de nummer zeven Isaac del Toro zit slechts 1 minuut en 32 seconden. Ver achter Pogačar was Remco Evenepoel in die podiumstrijd de morele winnaar van de dag. Evenepoel, nu derde in het klassement, ziet Vingegaard dertig seconden voor zich en Ayuso zestien seconden achter zich. Het 19-jarige supertalent Paul Seixas finishte in Le Lioran als derde en staat vijfde in het klassement, één minuut achter Vingegaard. In de groep kruimelrapers die achter Pogačar aanreed, liep de samenwerking gewoon niet lekker. "Toen hebben we Jonas laten rijden", zei Seixas tegen onze undercoverreporter in de Tour. "Want hij was zeker de op-één-na sterkste. Maar ook omdat hij het meest te verliezen had."
Zelfs op de Franse nationale feestdag gunt het collectief uit de Verenigde Arabische Emiraten het thuisland geen enkele surprise. De dirhams regeren de Tour; van ‘verdelen en heersen’ lijkt momenteel geen sprake, men wil enkel heersen. Dit wekt niet alleen grote irritatie bij het publiek en in het peloton, maar ook de machtigste instanties binnen de wielersport beginnen de dictatoriale dominantie van de ploeg stilaan zat te worden.
In het flitsinterview, net na de finish, van Tadej Pogačar is het slechts een terzijde, een achteloos tussenzinnetje. “Het boegeroep van het publiek richting zijn ploeg sterkt hem alleen maar”, zo liet de soevereine geletruidrager optekenen. Hoewel Pogačar zijn woorden altijd in beminnelijke sympathie verpakt, kan deze ene uitspraak als een boemerang terugkeren. De komende anderhalve week zal het Franse publiek langs de Franse wegen zich vermoedelijk nog feller tegen de UAE-formatie keren. De geschiedenis van de Tour leert immers dat de wet van een te grote inhaligheid steevast een Franse volksopstand ontketent. Elk verzet daartegen wakkert het fluitconcert slechts verder aan. Laat ik, beste Tourgazet-lezers, vooropstellen dat ik dit gedrag van het publiek afkeur. Toch plaats ik enkele kanttekeningen. Ik vind het onbegrijpelijk dat UAE Emirates XRG in de overgangsetappes de ongevaarlijke, vroege vlucht geen ademruimte gunt.
Juist door deze tomeloze vraatzucht keert niet alleen het publiek, maar ook een deel van het peloton zich tegen de formatie van Pogačar. Met een budget van bijna €60 miljoen is UAE Emirates XRG met afstand de vermogendste ploeg. Ter vergelijking: het gemiddelde budget van een WorldTour-team ligt in 2026 rond de €33 miljoen, wat de immense financiële slagkracht van het Pogi-superteam onderstreept. Ondertussen zoekt ongeveer een derde van de overige WorldTour-teams nog altijd naar een sponsor, levend in de ijzige onzekerheid of zij hun budget voor 2027 wel rond krijgen.
De (ook corrupte) UCI-voorzitter David Lappartient uitte voorafgaand aan deze Tour, in een interview met een commercieel televisiekanaal, zijn diepe zorgen over de dominantie en de wurggreep van de rijkste superteams in de WorldTour. “De machtigste teams slagen er vaak in om de show te blokkeren en de koers volledig te lamleggen. Zou het niet beter zijn om naar 25 ploegen te gaan, maar met slechts zes renners per team? Zo’n ingreep zou de races minder controleerbaar, onvoorspelbaarder en beslist spectaculairder maken.” Uw onraadreporter zou daar nog aan toe willen voegen dat een team minimaal voor de helft uit renners zou moeten bestaan die dezelfde nationaliteit hebben als waar het team staat geregistreerd.
Eind november vorig jaar verdween bijvoorbeeld 21 ton boter in Polen. De maand ervoor is een lading van ruim 21 ton trappistenkaas opgehaald in Duitsland en vervolgens nooit op de bestemming aangekomen. Dat blijkt uit cijfers van het zogeheten Meldpunt Gestolen Zuivel, een initiatief van de Nederlandse zuivelbranche. Waar die boter is gebleven, mag duidelijk zijn, op de hoofden van bestuurders van de sponsors, UCI, ASO, FIFA en nog een dozijn van zulke organisaties.
De sprinters krijgen vandaag weer een kans op ritsucces. De 161 kilometer tussen Vichy, wereldberoemd om haar thermale bronnen en Art Deco-architectuur, en Nevers zijn namelijk zo goed als vlak en dus zullen maar weinig renners zich de illusie maken dat ze een massasprint kunnen voorkomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten